Onze dagelijke wandeling ging zijn gewone gangetje. Met flinke passen lopen we de paden in en de lanen uit. Tot het moment dat Oma iets in de verte op straat ziet leggen. En you would not believe it. Dat moets mee naar huis. Ik spurtelde flink tegen, maar nee, wat er ook gebeurde het moet en zal mee naar huis. We gaan een “eethoek tafel” de weg over slepen? Het zag er goed uit ,zwaar maar dat is alleen maar goed, als het thuis is. alle vier poten waren aanwezig. alle losse delen waren in een plastic zakje. Dus dat was allemaal prima geregelt. Alleen 1 probleempje. Het was nog al erg ver van huis. We moesten dus de taken verdelen. Ik neem de 4 poten wel. Lekker handig 4 losse onder delen. Probeer daar maar eens een flink stuk mee telopen. Ik denk toch wel dat we zeker meer dan 1 km van huis zijn. Oma neemt het grote tafelblad voor haar rekening. Ze heeft wel een flinke kracht in die armen, maar toch het is een heel eind. Autos rijden voor bij en kijken verbaasd wat er gebeurd. Het is niet elke dag dat je mensen met een tafel boven hun hoofd ziet lopen. 1 automobilist keerde om. Een geschenk uit de hemel in de vorm van een Engel met een Indiaanse achtergrond ,zo op het eerste oog. Wilde weten of hij ons kon helpen. Wat geweldig toch. Voor dat we het wisten was een stuk van de achter bank plat. En de eet tafel, Opa en Oma in de auto en op naar het dorp. We vertelde dat hij een gezonden Engel uit de hemel was. Dat vond ie wel interesant. Oma heeft nu dus een eet tafel voor haar naaimachine. Oh ze is zo blij. Ze heeft nu zoveel meer ruimte om lekker creatief bezig tezijn. Heel belangrijk als je ouder wil worden. Bezig blijven en dingen doen die je leuk vind.
Ouder worden 