We zijn opzoek naar Henrietta en Fabiola. De dames waren niet van elkaar te scheiden. Ze worden al vermist sinds halve December. Hier begint dan de grote zomer vakantie. Alles sluit. Het hele eiland gaat op vakantie. Dus dat deze dames ook niet tebekennen zijn, is geen verrassing. Maar ze zouden eigenlijk nu toch wel terug moeten zijn. A matter a fact ze zouden alweer aan het werk moeten zijn. Dorpelingen zijn gevraagd of ze gezien zijn. De Dames hebben meestal breakfast, lunch en dinner bij verschillende dorpelingen. En op die manier doen ze hun sociale service in the village. En iedereen is happy. Maar nu zijn ze dus wel erg lang weg. Een aantal dorpelingen hebben het vermoeden dat ze beide zijn vermoord. En hebben gediend als Christmas dinner. Wat heel goed zou kunnen. Zo zielig en verdrietig tegelijk. Ze waren zo goed in wat ze deden. Ze liepen hier altijd vleugel aan vleugel. Die twee hadden een heel fijn leven hier. En brachten veel vreugde onder de mensen. Het was altijd zo gezellig om die 2 tezien en teontmoeten. Dieren om je heen is zo belangrijk als je ouder wordt. Ze brengen gezelligheid, karakter en interest. Niet tevergeten de kadootjes in de vorm van eieren. Regelmatig hadden we een dropping voor ONS ontbijt. Een nieuw jaar een nieuw begin, het ziet er naar uit zonder Henrietta en Fabiola. Onze gedachten gaan terug naar die goede oude tijd. En als ik aan een gekookt eitje zit. Denk ik nog steeds terug. In gedachten zie ik ze beide rennen met hun korte pootjes. Een wedstrijd. Wie is de eerste om tebeginnen aan hun eigen ontbijt, die ik voor ze strooide. Het was een grappig gezicht. Hun pootjes gingen sneller dan hun lichaam. En het bracht een smile on my face in the morning. Het was of hun leven er vanaf hing. It did in the end. Goodbye Henrietta en Fabiola
Ouder worden 