Flying and driving Dokters

Vandaag denken Opa en Oma terug aan mooie herinderingen. Het is vandaag een jaar geleden dat we bezoek kregen van Nederland. Oma is druk bezig met het huis aan kant tekrijgen. Ze verblijven in de Rembrandt slaapkamer. Want die hangt voor even aan de muur voordat hij naar de schilderij dokter gaat. Het zal een ervaring zijn om in een kamer teslapen met een Rembrandt aan de muur. Voor het meeste van de tijd , zullen ze hun ogen dicht hebben. Het is wel grappig niet iedereen kan dat zeggen. We hebben geslapen met een Rembrandt. Terwijl Oma de puntjes op de i aan het zetten is. Is Opa druk bezig met zoete broodjes tebakken in de keuken. Want na zo`n ontzettende lange reis zijn die wel lekker, zo vers uit de oven. We wachten geduldig op het kleine vliegveld als we het vergelijken met schiphol. En daar zijn ze dan eindelijk. Opa Anton en Oma Sylvia wat een reis hebben jullie achter de rug. Beide zijn Dokters. Anton is een dokter voor gevangenen en personeel. Sylvia is een Dokter bij de politie. En zo houden ze elkaar aan het werk. Zonder politie geen gevangen en zonder gevangen geen politie? Nou dat is misschien niet helemaal juist. We hebben heel wat bij tepraten. Opa kent Anton en Sylvia al langer dan vandaag. We gaan terug naar de tijd dat hun kinderen nog klein waren. Ze blijven hier lekker lang. Het meeste was al geregeld van uit Nederland. Lekker met een motor home een aantal eilanden ontdekken aan dit stukje van de wereld. Voor hun beide draait de wereld even om. Geen winter maar zomer. Geen nacht maar dag. In de toekomst op reis zijn. Hier is het avond en in Nederland wordt iedereen net wakker. Wij zijn moe en hebben die zelfde dag al gehad. Opa en Oma hebben ook met een motor home de eilanden afgereist maar dat is wel jaren geleden. Over de jaren is er zoveel verandert en bijgekomen. Reizen op deze manier is wel heel fijn. Je hoeft je geen drukte temaken. Je heb alles gewoon lekker bij je. Je overnachtingen, vervoer alles in ene. Voor de Dokters was het wel een ervaring om het dorp in terijden. Heb je zolang in het vliegtuig gezeten. Dan rijdt je hier het dorp binnen. Het is alsof je een klein dorpje in Nederland binnen rijdt. WIFI was ook even een dingetje. Hier is internet duur. Dus zelf hebben wij dat niet door het hele huis zoals bij jullie in Nederland. We hebben het op ons mobieltje. Dus besloten we na het avondmaal een bezoekje te brengen aan de Oud Hollandse Hub. Daar is wel WIFI en kan je gewoon even inloggen. De voorkant van het gebouw is vrij modern. Het kleine loketje is veranderd. Nu is het allemaal glas met een paar mooie stoelen om even op tezitten mocht je daar zin in hebben. De glazen deuren gaan automatisch open. Dan wachten we op de volgende deuren die open gaan. Ik kan beide gezichten zien van Anton en Sylvia. Zij hebben beide een Doctor WHO moment. Want zodra je verder de Oud Hollandse hub binnen loopt. Ben je dus, en je voelt het ook, terug in de jaren 80. En dat is even wennen, want dat verwacht je niet met zon moderne ingang. De bewoners vinden het fijn. Zij voelen zich zelf thuis. Voor hun staat de tijd stil. Als het temodern zou zijn zullen de bewoners in de aanleunwonningen zich niet meer thuis voelen. We kijken even rond en ontmoeten een paar Oud Hollandse dorpelingen. Daarna gaan we lekker even buiten zitten het is lekker weer. Met de WIFI kan een ieder even thuis laten weten dat alles okay is. Al pratende lopen we door het dorp de avond tegemoet. Vanavond zullen Anton en Sylvia niet Abraham zien maar Rembrandt.