Lieve Blog vriend ik neem je even mee op reis naar het verleden. We vertrekken van hier naar de Beemster. Midden Beemster om precies tezijn. Het dorpje van Aagje Deken en Betje Wolff. Mocht je een keer daar zijn , er is nog steeds een heel interesant museumpje. Maar zo ver in het verleden hoeven we niet tegaan. Het zal misschien 1969 zijn of iets later jaren 70 misschien. Er is een periode geweest dat ik me altijd haaste om naar huis tegaan van uit school. Snel even melde bij Mama want dat was verplicht. Zij wist dan dat alles goed was. En dan de wijde Midden Beemster in. Want dat was het toen, veel wijdte en veel ruimte. Er werd wel druk gebouwd maar er waren nog genoeg open velden. Nou weet ik niet meer of ik alleen was, of met een vriend ,het kan zelfs mijn zusje geweest zijn. Ik vond huizen bouwen interessant maar was vooral op zoek naar krijt stukjes. Daar kon je dan lekker mee op straat schrijven en tekenen. Maar ook lekker rennen of wandelen door de huizen die in aanbouw waren was al interessant genoeg. Al die huizen rij naar rij werden vaak gebouwd door Volendammers. De school ging uit om 15.00. Gauw naar huis en snel weer terug lopen naar de nieuwbouw wijk. Ik ontmoeten dus ook de bouwvakkers als ik snel genoeg was. Nu is dat niet meer voortestellen, dat je als klein kind zo kon spelen op een bouwplaats. In contact komen met de mensen die daar druk aan het werk waren is vandaag de dag al helemaal niet voortestellen. Kan me nog heel goed herrinderen dat ik slootje aan het springen was. Ik stapte mis en mijn been gleed langs een plank. En laat er nou een spijker in die plank zitten. Mijn rechter been een heel flink stuk open. Snel naar huis want het bloede heel erg. Een flinke vlees wond, je kon het vlees zien zitten. Moeder in paniek. Ik werd in een kinderstoeltje gepropt snel naar de dokter op de fiets. Onder tussen was ik nog steeds flink aan het bloede. Hoe ik uit dat kinderstoeltje getrokken ben is nog steeds een wonder. Die stoeltjes zijn immers niet gemaakt voor jongentjes van 9. We kwamen aan bij Dr Laan. Die moest me dus ook een prik geven. Vond ik nooit zo fijn die naalden in je lichaam. De wond werd gehecht met ijzeren hechtingen. Het leek wel een soort nietmachine. Later bleek dat 3 hechtingen veel teweining waren. Het moesten er minstens wel 6 zijn. Het resultaat! Ik heb tot op de dag van vandaag nog steeds een litteken op mijn rechter been. Enfin we waren laat in de namiddag weer thuis. Een buurvrouw paste op mijn zusje en broertje. Toch ook bijzonder dat het allemaal zo snel geregelt was terwijl ik aan het bloede was. Nu mijn rechter been in een groot verband en ruste met dat been op dokters verzoek. En moeder veels telaat met het avond eten. Een paar dagen later kon ik naar mijn bouwvakkers vrienden gaan om mijn verwondingen telaten zien. Als kleine jongen ben je best trots op zoveel verband om je been. Twee waren mijn favourieten zij hadden een bandje in Volendam. Ze noemde zich zelf THE CATS. Maar in de volks mond en in de bouw hete Piet Veerman “PIPO” en de andere die op de foto in het midden staat werd “KLUKKLUK” genoemd. Even later krijg ik van mijn moeder mijn eerste singletje. “One way Wind.” Zouden Pipo en Klukkluk mij nog herkennen?
Ouder worden 