Opa in de Hoofdrol we gaan verder.

Ik heb een prachtige tijd gehad in de bijenkorf, maar zou daar best nog wel wat meer over willen vertellen. Dat doe ik dan maar in een andere blog. Mijn moeder was helemaal gek van haar tweede liefde. Alleen die kinderen zag ie niet zo zitten. Ik besloot om het huis te verlaten. 3 maanden voor mijn 18 de verjaardag. Ik werkte toen in een supermarkt in Den Ilp. Ik kon een Pipo de clown wagen huren bij een klant, dichtbij de supermarkt. En op deze manier werden Anton Heyboer en toen 4 vrouwen mijn buren. Wat een bofkont die Anton. 4 hele lieve vrouwen. Woensdag was de dag dat ze boodschappen deden bij de supermarkt “De Bron”. Waar ik vaak in de slijterij hielp maar ook later bij de kassa. De slijterij was ook de plek waar de lege flessen werden in geleverd. Als ik er nu aan denk krijg ik toch een beetje heimwee. Kan dat eigenlijk? Heimwee naar het verleden? Weet ik eigenlijk niet. Ik heb toch best wel een mooie tijd gehad in die Pipo wagen. Winters was minder. Kan me nog goed herinneren dat ik met mijn lange jalkhals bontjas naar bed ging. Gelukkig maar ik had Boris de vriendelijke wolf om me s’winters warm te houden in bed. Ook in die tijd kwamen natuurlijk herinneren uit mijn jeugd voorbij fietsen in gedachten. Zo kan ik me nog herinneren dat ik ooit een brief heb geschreven naar Ria Bremer zij presenteerde het programma stuifs in. Ik had een truc ingestudeerd. Kreeg een mooi bedank brief terug door de vele verzoeken was mijn truc even niet wat er in het programma paste op dat moment. Het stadhuis van Purmerend wordt vaak voor echtparen gebruikt zo kan ik me nog het trouwen van Imca Marina nog voor me halen .Ook weet ik nog dat in die tijd mijn eigen Vader op gesprek ging bij Koot en de Bie. Zij zochten toen een privé chauffeur. Ook niets geworden, ik denk dat mijn vader een beetje geschrokken was van hun levens stijl dat ging helemaal tegen zijn geloof in. Okay even wakker worden weer. de supermarkt kwam tot een einde. Een hele grote supermarkt ging dicht waarom wel dat is tot nu toe een raadsel voor mijn persoontje. Kreeg al snel weer werk in een snackbar Gean op het Makado plein in Purmerend. Dit was in de Ciske de Rat periode. Zondag avond altijd beren druk. Vol met klanten. Vaak met zijn drieën helpen. Er komt een kleine opdonder door de menigte dringen. Patat met wordt er geschreeuwd. Eh ,pardon zeg ik. Zal je niet even op je beurt wachten? Ik Krijg een grote mond terug. Weet jij wel wie ik ben? Vraagt die kleine opdonder met een Amsterdams accent. Nou komt mijn moeder uit de Kattenbuurt dus Amsterdams ken ik ook. Dus ik zeg al ben je de koningin wachten zal je!!!! Hij kijkt boos en verrast. “Oh” zegt ie “als het zo moet krijg dan allemaal de kelere” “goed hoor Danny” zeg ik kleine Munk die je bent, denkt mij even gek te maken. Mooie film trouwens, zou hem best nog wel eens terug willen zien. Doet me denken aan mijn grootouders van mijn vaders kant. Die hadden een grote boerderij in de zuid oost Beemster. Enorm lap grond er om heen. Het Kolkpad heten het. Vele weekende door gebracht. mocht heel graag bij mijn opa en oma logeren. Alleen die ganzen als waakhonden dat was minder. Het gekke was dat ze lieten je wel het erf op, maar er af ,nou dat kon iedereen wel vergeten. Met begeleiding van mijn grootvader geen probleem maar zonder………… vergeet het, ze bleven aan je broekspijpen hangen. Zo ook moest mijn opa vaak genoeg Ton Lenselink van het erf begeleiden. Ton kocht vaak Antiek die dan in de boomgaard te koop stond. Zal maar niet over de dames uit wijden hoe die het erf af moesten. Eerlijk gezegd dat weet ik ook niet meer. Even over vergeten gesproken. Ik kon toch niet meer mijn grootvaders naam bedenken. Wat vreselijk!!! Hebben jullie dat ook, lieve blog lezer? Ik begin toch echt wel oud te worden. Zal ik iets engs onder me leden hebben!?!?! Nee daar ben ik vorig jaar nog voor gecheckt. Heb ook 3 jaar in de snackbar gewerkt. Ik raakte werkeloos het duurde te lang en het ging niet geweldig met mij persoontje. Om een kort verhaal lang te maken. Ik liep met de gedachte om er een einde aan te maken. Ik had besloten dat het leven zo wel genoeg was. Ik spaarde want ik wilde naar Amerika mijn grote idool te ontmoeten Lucy Ball. Zover is het niet gekomen. Ik zal er nog wel eens meer over schrijven. Ik had ja je zal het niet geloven 2 fijne vrienden. Van die kerkelijke mensen, je weet wel. Alles draait om Jezus. Nou op een gegeven moment dacht ik bij mijn zelf als dat hun zo gelukkig maakt !!!! Zou het best kunnen proberen. Niet geschoten is altijd mis en mocht het niets worden! Wel dan kan altijd nog een einde aan mijn leven breien. Ik mijn stoute schoenen aangetrokken en gevraagd hoe ik te werk moet gaan. Op een avond in July. Nu gaat het gebeuren. Ik naar de slaapkamer en op mijn knieën. Mijn eerste gebed. ” Here Jezus als uw er echt bent mag ik dan ook uw vriend zijn? Wilt uw mij als vriend? Ik geef mijn hart aan uw!!!! Ik stond op en ging naar bed. Het klinkt misschien raar maar dit is wat er gebeurde. Ik deed mijn ogen dicht. En ik voelde warmte in mijn hart, mijn hart werd blij, ik heb dat nooit ervaren op die manier, ik was toen 26. Ik voelde me geborgen en letterlijk viel ik in slaap in Zijn armen. Dit is a true story ………Wordt vervolgd ……………