Hier is Pro-staat speaking

Uw zou wel zeggen wat krijgen we nu weer. Wat voor een verhaal krijg ik nu te lezen.maar eerst even een vraagje voor mijn blog lezer of lezeres. Heb je wel eens een MRI gehad? Dit is een machine die foto’s maakt van de binnen kant van je lichaam. De machine is enorm en ziet er uit als een reuze donut 🍩. Je gaat dus op de rug liggen op een soort bank. Dan ga je dus met dat bed door het oog van de donut. Op die manier maken ze foto’s / scans van alles waar ze wat meer van willen weten. Ik heb een hele vervelende rug. Dus om een halve uur op mijn rug moeten liggen zonder ook maar even te bewegen. Is wel even een dingetje.Het is heel belangrijk dat je stil legt. Net als andere foto’s . Bewegen betekent over doen. Nou dat wil niemand en zeker niet de donut medewerkers. Dus na veel piepschuim hier en daar voelde ik me als een gevulde kalkoen op de bank klaar om te garen. Hup de donut in. Maar eerst krijg je nog een prikje wordt je een beetje moe van. Toch wel fijn. Moe betekent oogjes dicht en snaveltje toe. Dan krijg je oor doppen in en een enorme kop telefoon op. De donut dames Willen er zeker van zijn dat je niets hoort. Op dat punt is er nog wat werk aan de winkel. Helemaal verpakt en bezakt wordt je langzaam de donut in geschoven dit gaat allemaal elektrisch dus geen zorgen, de dames hoeven alleen maar op een knopje te drukken. Ik lig dus helemaal klaar voor de moment suprème. Lichten uit donut aan. Ik hoor een dames stem “deze scan duurt 3 minuten”. En dan begint het, een lawaai nou dat wil je niet weten. Pruttel pruttel kraak kraak toet toet en allerlei geluiden. Ik moet hier een halve uur liggen met dit , voor mijn gevoel een enorm lawaai en een bijna onmogelijke taak. Hier moet ik iets op verzinnen dit is niet leuk. De geluiden kwamen toch een beetje bekent voor. En in ene kwam het in mijn hoofd. Hallo Bandung…..,,, En moest aan de dames denken die het ene stekkertje na het andere stekkertje verwisselde, keerde, van het ene kant van de andere kant en al die geluiden die er bij te horen waren. En op die manier kwam ik op het idee, ik ga maar kijken hoever ik over de wereld kan reizen per telefoon aansluitingen en door verbindingen. Dus van Amsterdam naar Londen was de first call. Dat moet te halen zijn in 3 minuten. En ja even rust. Deze scan is 1 minuut wordt er in mijn oor gefluisterd. Parijs moet ik kunnen halen in een minuut. MON Cherie hoor ik in mijn gedachten. Oh mooi daar zal ik even van genieten. Het was van korte duur. Madam ging al heel gauw luisterende mededeling “deze scan duurt 5 minuten “extra stil liggen monsieur. Deze is even gevoelig. Nou lekker dan heb net mijn mon cherie achter de kiezen. Okay daar gaan we dan. Mr Donut begint heel langzaam met een motor geluidje maar DAN mensen kinderen , het leek wel of er niemand met een machine geweer stond te schieten. Oh S……. ging er door mijn hoofd. Iran, Irak , Serie als ik hier maar door heen kom. Begrijp nu dat madam mij waarschuwde gevoelig ja inderdaad die arme oortjes van me die lopen helemaal rood aan. Gelukkig dat gedeelte hebben we overleefd. De volgende scan was 3 minuten. Dit leek wel een buiten boord motor van een bootje. In gedachten nam ik de telefoon mee Naar een onbewoond eiland. Picknick mand mee. Langzaam belande we bij het eiland. Ik hoor een stem. ” is alles goed met u meneer?” Ik bleek zo stil te liggen dat ze misschien heel even dachten dat ik het loodje had gelegen. Duurt niet lang meer hoor , hoorde ik de donut mejuffrouw zeggen. Oh Fin ,alles in pakken we moeten van dit eiland af. En daar gingen weer allerlei geluiden deze ging voor 4 minuten. Dat moet net genoeg zijn om Singapore binnen te varen. Puffff gehaald. De laatste scan moet met een kleur stof meneer. Dat moeten we even in uw arm spuiten. Oh Fin kom ik dan zo meteen terug uit deze reuze donut als een smurf? Vroeg ik de donut madam. Van smurfen had ze nog nooit gehoord. Nou dacht ik ,wat is dat zou voor een gesmurf. Dacht toch wel dat smurfen wereld beroemd waren. Enfin zo gezegd zo gekleurd. Eindelijk! Met groot gejuich van binnen riep ik “HALLO BANDUNG “ik ben zo blij dat ik er ben. En nu maar af wachten wat een gesmurf toch dat ouder worden.

We zijn met ze vieren en we hebben het gezellig. We hebben besteld en ondertussen kletsen we bij. In ene een flinke klap. Er valt iets op de grond. We allen zijn verbaast. In ene ligt er een klerenhanger op de vloer bij deze dame. Ze kwam net binnen met haar groep. Trok haar jas uit. En daar lag dus in ene deze klerenhanger helemaal alleen te zijn. De dame in kwestie probeerde snel de kleerhanger te verbergen maar het was te laat iedereen had natuurlijk de klerenhanger horen vallen. Dus je begrijpt het enige wat ze kon doen was hard op lachen. En we lachten natuurlijk heel graag mee. Gedurende avond kwam de klerenhanger terug. En er werd natuurlijk weer hartelijk om gelachen. Zo zo grappig. Het eten was bijzonder lekker. Tijd om naar de voorstelling tegaan. 6 actors vermaakten ons de rest van de avond. Het stuk speelde zich af in de jaren 70. Met hier en daar een goede lach. Je zou kunnen zeggen een goed geschreven klucht. De klerenhanger groep kwamen naast ons zitten. De dame in kwestie liet in het begin van het toneel stuk weten dat de kaartjes die ze hadden eigenlijk voor volgende week waren. Zolang de stoelen niet bezet waren mochten ze blijven. Ze hadden geluk de zaal was niet volgeboekt. Wat een toestand toch dat ouder worden maar deze keer hadden de klerenhanger people geluk bij een ongeluk. We doen het eigenlijk te weinig. We hadden een avond vullend programma. Entertainment voor en tijdens de voorstelling. Ouder worden! Mogen het lang duren met avonden als deze.

Een stille kracht? Je kan het niet tegen gaan. Echt iedereen heeft er mee temaken.. Het is een kracht die je overkomt of je het wil of niet. Uur na uur. Dag na dag. Jaar na jaar. Langzaam gaat het vooruit. Toen ik een kind was keek ik uit naar Verjaardagen. Maar nu denk ik misschien was dat wel omdat er kadootjes aan verbonden waren. Als klein kind heb je ook al bepaalde verwachtingen van het leven. De stille kracht zorgt voor gebreken. De jaren die je langzaam opspaard laten velen lidtekens achter. Een rimpeltje hier en een rimpeltje daar. Er zijn wel smeerseljes voor. Op die manier kan ik de rimpeltjes dicht plamuren. Zie ik er toch nog wel wat jonger uit. Op deze manier kan ik mijn omgeving toch een beetje voor de gek houden en zichtbaar laten zien dat de stille kracht mijn lichaam langzaam voorbij gaat. Al hoewel ik me wel af vraag hoelang ik dat zou kunnen vol houden. Er zal een dag komen dat de stille kracht me inhaald. En als het niet door de rimpels zullen zijn zal het ergens anders tevoorschijn komen. Velen kostgangers op deze aarde zijn hier toch wel mee bezig. Als je een manier weet om de stille kracht tegen tegaan zul je een rijke man of vrouw zijn. Maar tot nu toe is dit nog niemand gelukt. Is het een beetje als het weer misschien? Je kan tegen de wind in fietsen maar dat zal de wind helemaal niet erg vinden. Dat gaat gewoon door. Als het een gure wind is ben helemaal aan de beurt, dan krijg je alleen maar nog meer lidtekens van de wind. En op die manier wordt de stille kracht alleen nog maar meer zichtbaar. En zie dat dan maar weer dicht teplamuren. Alles wordt door de stille kracht aangetast. Je ingewanden, heb last van brandend maag zuur, Snoepjes zijn nu omgewisseld voor rennies. Mijn huid, er ontstaan allerlei rimpels op sommige plekken wordt het zelfs een beetje dun. Waarom nou, ik doe zo mijn best om niet teveel handen teschudden, niet teveel fietsen, niet teveel nou ja, you get the picture, Mijn HAAR nou daar ben ik helemaal klaar mee, of juist niet, Haar, haar ,welk haar, total verknoeit door de stille kracht. Heb echt van alles geprobeerd, dure kappers, dure smeersels and zalfjes, Heb wel een klein succesje gehad. Toen ze ontdekte dat ik een langzaam werkende schildklier had. Die vervelende klier weigerde om tewerken. Moest dus aan tabletten, mijn lichaam reageerde niet goed op de medicijnen dus ik moest natural. Capsulen werden gemaakt van de schildklier van een varken. ( aan een kant goed dat ik geen moslim ben anders was ik helemaal in de aap gelogeerd) nou na een maand deze capsulen geslikt tehebben! Krijg ik haargroei op mijn hoofd. Ja je wil het toch niet weten. En ook geen gewoon haar, stug haar en er was ook helemaal niets mee tebeginnen. Het was geen gezicht. Dus kwam er een man bij de dokter, ik dus. ” Ja” zegt de dokter, ” dat komt wel vaker voor, niets aan tedoen, je heb die medecijnen nodig”. Het voelde ook echt als varkens haar. Nat en kort houden was het moto. Maanden later was er niets meer van over, alles was er weer vanaf gevallen. Ik weet eigenlijk niet wat ik liever had gewilt. Een kaal hoofd of een hoofd vol met varkens haar. Je maakt toch wel de gekste dingen mee op deze aarde. Later zelfs kleur spoelingen onder gaan om het grijs maar teverbergen ook dat mislukte was toen een ginger geworden. Heb nu maar besloten om maar kaal door het leven tegaan. Ook dat is weer een probeem. Krijg zon koud hoofd zonder haar. Heb nu dus maar een pruik aangeschaft voor de koude winterdagen. Heb hem of is het een haar? nog niet hoeven tegebruiken. We zijn meestal in Nederland en Europa voor de winter. Ik denk dat pruiken een vrouwelijk zelfstandig naamwoord is. Het is tenslotte geen hem maar Haar. Mijn ogen, ja ook daar is ondertussen het een en ander aan het veranderen. Wel heb ik ontdekt dat als ik minder of liever gezegd geen suiker gebruik krijg ik een beter zicht. Ja je zal het niet geloven maar het is echt zo. Ik zie gewoon veel beter. Ook mijn ogen staan veel herderder. maar het is allemaal zo lekker. Chocolaatje hier tompoesje daar. Mijn oren, ja daar heeft Oma iets over mee tedelen. Zij vindt dat dit onder de aandacht gebracht moet worden bij de dokter. Ik schijn niet alles meer tehoren met mijn oren. Ik zelf denk dat het komt omdat ik in Indonesie heb gereisd. Ik geef daar de schuld aan. Ben gewoon Oost Indisch doof geworden. Wat ook soms best wel handig is en goed uitkomt toch? Zelfs mijn houding is veranderd en niet voor het betere. Kreeg zelfs de volgende vraag een week geleden. Komt uw uit Parijs? ” Hoezo” vraag ik dit person. Nou de Notre Dame is onbewoonbaar verklaart! vroeg me af of uw mischien nu hier met vakantie bent. Volgens deze person was het een goed idee om met vakantie tezijn totdat de Notre Dame herbouwd zou zijn. Ja, we moeten ons toch wel afvragen waar mensen toch mee bezig zijn om met zon vraag tekomen. Een vraag voor iemand die zijn hele leven een rug probleem heeft. Dan moet je toch wel een ziel van ijzer hebben denk je niet? Dus ben nu ook nog een klokkenluider. Nou ik heb een brede rug kan er wel bij hoor. Alleen dus zonder klokken maar dat kan elk ogenblik veranderen je weet maar nooit. Het wordt allemaal wat. Wat heeft de toekomst nog tebieden? Moest zelfs naar de dokter een paar dagen geleden. Ik ontdekte dat ik lekte op plekken waar ik niet van heb kunnen of durven dromen. Ja echt! Er komt dus een man bij de dokter ik dus, de dokter stelde me meteen op van gemaak , “Oh” zegt ze ” daar hoef je geen zorgen over tehebben velen kampen met dezelfde lekkages zolang er geen overstomingen zijn, geen zorgen”. Nou klaar ben je er mee. Ik zal er voor de rest niet meer over uitweiden maar volgens de dokter komt bijna iedereen vroeg of laat aan de beurt.Bij mij dus vroeg, heel fijn kan er ook nog wel bij. Kom wel tot de concusie dat ik leer van mijn fouten. Soms duurt het wat langer dan de ander. Ik doe dan de test weer en soms heel soms, op een of andere manier valt dan het kwartje. Ik kom ook tot de ondekking dat de stille kracht niet altijd negatieve hoeft tezijn. Dat is toch nog eens een leuke verrassing. De regering doet ook zijn best en als je over een bepaalde leeftijd bent krijg je daar een uitkering voor. Je zal zeggen daar heb ik toch zelf hard voor gewerkt? en dat is ook waar, maar er zijn genoeg landen op deze aardbol waar de mensen nog op hoge leeftijd moeten werken om voor hun natje en droogje tezorgen. Gelukkig zijn wij in een land geboren waar we wel een pensioen krijgen. Op die manier kunnen we op onze oude dag allerlei leuke dingen doen waar we een interessen in hebben. Hier hebben we zelfs vrij openbaar vervoer geweldig, toch. Dankbaar zijn Opa en Oma dat we ouder mogen worden op een eiland waar dit kan. Moge het maar heel lang duren, het ouder worden. Een stille KRACHT, je moet er mee leren leven.

Lieve Blog vriend ik neem je even mee op reis naar het verleden. We vertrekken van hier naar de Beemster. Midden Beemster om precies tezijn. Het dorpje van Aagje Deken en Betje Wolff. Mocht je een keer daar zijn , er is nog steeds een heel interesant museumpje. Maar zo ver in het verleden hoeven we niet tegaan. Het zal misschien 1969 zijn of iets later jaren 70 misschien. Er is een periode geweest dat ik me altijd haaste om naar huis tegaan van uit school. Snel even melde bij Mama want dat was verplicht. Zij wist dan dat alles goed was. En dan de wijde Midden Beemster in. Want dat was het toen, veel wijdte en veel ruimte. Er werd wel druk gebouwd maar er waren nog genoeg open velden. Nou weet ik niet meer of ik alleen was, of met een vriend ,het kan zelfs mijn zusje geweest zijn. Ik vond huizen bouwen interessant maar was vooral op zoek naar krijt stukjes. Daar kon je dan lekker mee op straat schrijven en tekenen. Maar ook lekker rennen of wandelen door de huizen die in aanbouw waren was al interessant genoeg. Al die huizen rij naar rij werden vaak gebouwd door Volendammers. De school ging uit om 15.00. Gauw naar huis en snel weer terug lopen naar de nieuwbouw wijk. Ik ontmoeten dus ook de bouwvakkers als ik snel genoeg was. Nu is dat niet meer voortestellen, dat je als klein kind zo kon spelen op een bouwplaats. In contact komen met de mensen die daar druk aan het werk waren is vandaag de dag al helemaal niet voortestellen. Kan me nog heel goed herrinderen dat ik slootje aan het springen was. Ik stapte mis en mijn been gleed langs een plank. En laat er nou een spijker in die plank zitten. Mijn rechter been een heel flink stuk open. Snel naar huis want het bloede heel erg. Een flinke vlees wond, je kon het vlees zien zitten. Moeder in paniek. Ik werd in een kinderstoeltje gepropt snel naar de dokter op de fiets. Onder tussen was ik nog steeds flink aan het bloede. Hoe ik uit dat kinderstoeltje getrokken ben is nog steeds een wonder. Die stoeltjes zijn immers niet gemaakt voor jongentjes van 9. We kwamen aan bij Dr Laan. Die moest me dus ook een prik geven. Vond ik nooit zo fijn die naalden in je lichaam. De wond werd gehecht met ijzeren hechtingen. Het leek wel een soort nietmachine. Later bleek dat 3 hechtingen veel teweining waren. Het moesten er minstens wel 6 zijn. Het resultaat! Ik heb tot op de dag van vandaag nog steeds een litteken op mijn rechter been. Enfin we waren laat in de namiddag weer thuis. Een buurvrouw paste op mijn zusje en broertje. Toch ook bijzonder dat het allemaal zo snel geregelt was terwijl ik aan het bloede was. Nu mijn rechter been in een groot verband en ruste met dat been op dokters verzoek. En moeder veels telaat met het avond eten. Een paar dagen later kon ik naar mijn bouwvakkers vrienden gaan om mijn verwondingen telaten zien. Als kleine jongen ben je best trots op zoveel verband om je been. Twee waren mijn favourieten zij hadden een bandje in Volendam. Ze noemde zich zelf THE CATS. Maar in de volks mond en in de bouw hete Piet Veerman “PIPO” en de andere die op de foto in het midden staat werd “KLUKKLUK” genoemd. Even later krijg ik van mijn moeder mijn eerste singletje. “One way Wind.” Zouden Pipo en Klukkluk mij nog herkennen?

Sinterklaas ??? daar is ie weer. Beetje vroeg toch wel. Maar laat ik even uitleggen wat er is gebeurd. Wij hebben onze eigen kabel hier. Dat is al jaren oud. Nu dat wordt uitgezonden van uit de Oud Hollandse Hub. Zo als ik al heb vertelt de Oud Hollandse hub wordt een beetje verbouwd. Het is dus allemaal een beetje een gedoe. We mogen aan nemen dat het hele programma een beetje in de war is. Door al de verbouwingen die op dit moment aan de gang zijn. Kan het zo zijn dat de DVDs in een verkeerde volgorde zijn verplaatst. Dus gisteren avond hadden we een film over de avonturen van Sint en zijn toen nog zwarte Pieten. De film ” Sinterklaas en het geheim van het grote boek”. Het weer was slecht gister avond. Harde wind, koud. Dus al gauw was de film op zijn plaats. De person die de DVD op zet moet gedacht hebben laat het maar gaan. Het is een leuke film. Sinterklaas moets een dakbewijs halen. Maar was van het dak gevallen en kwam in het ziekenhuis terecht. Het was een leuk verhaal met veel bekende Nederlanders. Ik heb in ieder geval genoten van de film en had de film nog nooit gezien. Zie de kleine clip op Opa`s face book. Met de kou gaan al mijn kleine en grote botjes weer vervelend doen maar ja daar doen we niet veel aan. Van morgen bij Mc Donalds kopje koffie gedronken met onze eerste hotcross bun het is een kadetje gevuld met rozijnen boven op een kruis. Dat is traditie hier met Pasen. Erg lekker beetje boter er op MMMM. En denk je dat ik dat kleine boter kuipje open kon krijgen? Dan merk je pas dat je ouder wordt. Vond het altijd zo bijzonder dat mijn groot ouders daar problemen mee hadden en kijk wat er nu met mij gebeurd. Ja en zo komt Sinterklaas en Pasen in een blog. Een ongelukje ligt in een klein blog hoekje.

De herfst is in aan tocht. Overdag is het de mooiste weer van de wereld. De mussen zijn blij. Zij kunnen weer op het dak blijven zitten zonder problemen te hebben met de zon. In de ochtend is het toch wel wat kouder. We ontbijten dus met dekentjes op de knieen. De koude lucht komt van de Antarctica. De herfst staat dus voor de deur. Tenzij de wind draait. Als dat gebeurd kunnen we nog wat mooi weer verwachten. We hebben eigenlijk geen klachten. Tijdens de dag schijnt de zon vol op. Er gaat een gerucht dat onze Jackie een zonnesteek heeft opgelopen. Het hele dorp is opstelten. Met name de Oud Hollandse hub is helemaal van streek. Dat zijn namelijk de bewoners van de aanleun woningen die helemaal van streek zijn. De herfst is in aan tocht en Jackie zonder O heeft aangekondigt dat er een flinke verbouwing komt. Op die manier zullen we klaar zijn voor de winter die komen gaat. Ook is onze manageres van mening dat het erg hard nodig is om de hub eens flink op te knappen. De nieuwe meubels zijn bestelt. Alle bewoners dus erg druk in de weer. Die zitten niet te wachten op al die toestand. Het regent klachten bij management. Hoe kunnen jullie dat die arme oudjes dit aan doen. Ook de rode geraniums voor de ramen gaan weg. Hoe is het mogelijk, dat kan gewoon niet. Het is traditie om met pensioen te gaan achter de rode geraniums. Het wemelt van de timmermannen enz enz. De mensen worden er helemaal pu nerves van. Elke keer als Jackie even komt kijken hoe het gaat. Gaat er een lied op in koor. ” Wie zal dat betalen”. Zoete lieve Gerritje. Kleine mededeling er is helaas helemaal geen zoete lieve Gerritje in het dorp. Afwachten dus. Ouder worden is even niet leuk als je met al die vreemde vogels om je heen ouder moet worden. Je stoel weg. Het fijne hoekje waar je zo lekker een boek kon lezen kan ook even niet. Maar Jackie beloofd dat het allemaal niet lang zal duren. Dus het is even ouder worden met een gebruiksaanwijzing.

uit Amsterdam

Mijn Moeder komt uit een groot gezin. Mijn Opa was schoenmaker maar tegelijk werkte hij ook met de leeuwen bij Toni Boltini. Mijn Oma was de moeder en huis vrouw. Dat was geen gemakkelijke taak. Er waren zoveel kinderen in dit gezin dat zelfs mijn moeder de tel kwijt raakte. Mijn Opa had een zuster. Zij had ongelovelijk lang haar. En zodoende had zij ook een heel ongewone baan. Ze werkte in een Dames kapper. Het verhaal gaat dat ze in de etalage ramen zat met haar rug naar de straat. Op die manier was haar, haar verdeelt over de vloer van het etalage raam. Op haar, haar waren allemaal haar produkten uit gestalt. En op die manier konden de klanten zien hoe goed die produkten wel niet waren. Een andere zus van mijn opa trouwde en kreeg kinderen 1 van de dochters werd Rietje genoemd. Zij zou later de naam Hermans dragen, omdat ze met de Toon trouwde. Komt er toch nog wat humor in de familie. Mijn Opa had veel werk om voor eten te zorgen. Al zijn kinderen hebben honger moeten lijden tijdens de tweede wereld oorlog. Mijn moeder heeft wel vertelt dat er soms wel tulpen bollen op het menu stond. suiker bieten waren ook vaak een avond gerecht. In de winter moesten de kinderen in bed blijven. Op die manier werd er niet veel energie gebruikt. Strenge winters hebben toch levens gekost. Ondanks de goede zorgen van mijn Opa en Oma. Op een koude november dag moest Oma met 1 van de kinderen naar de dokter. Flinke aanval van de kinkhoest. Er waren ook nog 2 kleine kinderen thuis met de mazzelen. Helaas stikte de kleine meid onder weg naar de dokter. Maar ondertussen hadden de andere 2 meiden hun moeder gevolgt in de kou. Alleen in een pyama. Dat ging dus niet goed. Het verhaal zoals mum het vertelde was dat Oma en Opa die week 3 begravenissen hadden. Haar jongste zoon krijg een ongeluk met een heftruck. De heftruck was tezwaar beladen en kantelde. Rudi zag het aan komen en sprong van de heftruck alleen de verkeerde kant. Kreeg het hele gevaarte op zijn lichaam. Hij heeft dit niet mogen overleven. Dit kwam heel zwaar aan in de family. MIjn moeder teon op alle dagen van mijn zus is op aan geraden van de dokter niet naar de begravenis geweest. Mijn Oma was kunstmatig in een coma gezet (of hoe noem je dat). Mijn grootvader had donker zwart haar maar na dit nieuws was hij na 1 nacht helemaal grijs. Mijn groot ouders hebben dus veel verdriet gekent. Het maakte niet uit dat Oma op 30/04/1909 geboren was. Precies dezelfde dag als onze oude koningin Juliana. Haar ouders hebben een spaarbank boekje met toen 150 geweigert. Oma had al op jonge leeftijd suiker ziekte. Mum zei altijd dat dat kwam door wat ze allemaal had mee gemaakt. Ik kan me nog goed herrinderen dat we op zieken bezoek gingen in het stadsziekenhuis in Purmerend. En wij als kinderen mochten de snoeken in de vijver voeren. Zo interesant die grote vissen met enorme zoenlippen. Oma s top jaar was 60 keer in en uit het ziekenhuis in 1 jaar. Dokter Hartzage zei altijd Uw suiker gehalte is zo hoog, ik weet niet meer wat te doen. Oma was een lieve vrouw met een heel sterk hart. Heel zuining ook met de centjes. Haar injectie naalden gebruikte ze wel een week. Terwijl het maar voor een paar keer is. Ik weet nog dat ze twee keer per dag moest spuiten. Dat viel op last niet mee. Zon bote naald, daar hield ze lid tekens van over. Het werd dus ook al moeilijker. Op het laatst dan maar in de buik. Enzo blijf Oma dus in leven. Op het laatst met kleuren televisie. Oma vertelde dat ze de tweede persoon in Nederland was met een kleuren televisie. 3000 gulden in 1968 of 69. Ik hoorde laatst hier in het dorp dat je vroeger een vergunning nodig had voor een televisie. Ik vroeg me altijd al af hoe Oma kon weten dat ze de tweede person was. Oma werd 79 jaar precies dezelfde leeftijd als mijn moeder. Daar in tegen werd Opa een stuk ouder. Hij luste graag een sigaretje. Dat was ook de reden dat mijn moeder op jonge leeftijd in de sigaretten fabriek kon gaan werken. Dat kwam goed uit voor mijn Opa. Mum kon op die manier goede korting krijgen. Later was mum bij de verkade fabrieken aan het werk. Dit tennadelen van Oma met haar suiker ziekte. Mum leerde mijn vader kennen als NACO kaartjes verkoopster in de bus. Dit zijn mijn herinderingen van mijn Amsterdamse Opa en Oma. NIet veel eigenlijk als je kijkt naar de leeftijd die ze beide hebben gereikt.