Het is alweer een poosje geleden dat ik met je in contact was. Opa en Oma zijn langzaam aan het ontwaken van een winterslaap. Je zal je wel afvragen moet ik even langs komen om je temperatuur op te nemen. Is het niet tegen de 30 graden bij jullie? Het is heel gek maar ik ben langzaam iets aan het ontdekken. Als je ouder wordt gaan er toch dingen veranderen in je lichaam. Wij kunnen niet zo goed meer tegen geschokt te worden. Ik ben benieuwd hoe andere mensen het ervaren die in het zelfde bootje zitten als wij. Ik bedoel ouder worden en dan leren om gaan, met de dingen om je heen, die zo moeilijk zijn om te geloven. We hebben gisteren gehoord dat geloven een werk woord is. En dat geloof ik ook. HAHA. Komt dat even goed uit. Maar wat we de laatste week hebben mee gemaakt komt toch wel een beetje ongeloof om het hoekje kijken. Wij hadden erg veel moeite om het volgende verhaal te laten inzinken. Je zal je af vragen waar heb je het over? Waar gaat dit naar toe? Nou we zijn in het dorp 2019. Een dag na Valentine, ik nam de telefoon op. Een dorpeling aan de lijn, ik moet je wat vertelen, ” OH JA” zei ik. Wij hadden gisteren een staf member bij ons hier in huis. Deze person vond het noodzakelijk om ons bijna te verbieden met jullie om te gaan. Het schijnt voor ons veel beter te zijn om niet met Opa en Oma om te gaan. Deze person gaf het advies om Opa en Oma niet langer binnen te laten. Nou wil het geval ook nog, dat dit niet de eerste keer was dat dit tegen deze dorpeling werd gezegd door de zelfde person. Dit schijnt de derde keer geweest te zijn. Het leek er dus een beetje op van” je luistert niet” naar mij, waarschijnlijk nog met een toon ook. Wij zouden herrie schoppers zijn. En altijd over alles maar klagen. Wij hadden soort gelijk gehoord vorig jaar. Ik ben toen, naar de toen manager gestapt , met het verzoek hier iets aan te doen. Wij hadden dus geloof dat dit varkentje was gewassen. Dit kwam dus wel even goed hard aan. We hebben gelijk een gesprek aangevraagd met Jackie zonder O, de manageres. Zij zal hier verder onderzoek naar doen. We waren toch nog wel erg onderste boven van dit gebeuren. Zelfs Jackie zonder O kon dit niet geloven. We hebben haar helaas moeten mededelen dat dit telefoon gesprek is opgenomen. Dus van ongeloof is hier geen spraken. Zaterdag een hele vrije rustige dag genomen. Maar bloggen was gewoon even te veel, daar was ik niet aan toe. De zondag breekt aan. In de Middag krijgen we visite van een stel dat nog niet zolang hier in het dorp woont. Wat leuk dachten wij, komen even binnen vallen om gedag te zeggen. Helaas was dit niet het geval. Ook zij vonden het hun taak om ons iets mede te delen. Zij hadden ook bezoek gehad van iemand uit management. Die person vond het zijn plicht om het ene en ander uit de doeken te doen over onze bad kamer, die na 3 jaar onveilig bleek te zijn. Wij hebben dit toen medegedeeld aan de toen management. En volgens deze person was dit onjuist. En wij genieten dus nu al 3 jaar van een gratis nieuwe bad kamer. Volgens verschillende dorpelingen, die ervaring hebben met wat juist en onjuist is. Deze belangrijke personen schijnen te beslissen over ons noodlot. De vraag is dus wanneer mogen wij bevrijdt worden van de door hun vast gestelde beschuldigingen? Het begint ons langzamerhand duidelijk te worden dat er dus veel meer dorpelingen ingelicht worden over zaken die jaren geleden zijn gebeurt. Ouwe koeien uit de sloot halen is dus hier erg in de mode. En wij moeten nu dus ontdekken dat dit waarschijnlijk een dagelijkse bezigheid is. Wij willen nu toch wel weten wat dit voor nut heeft. Je kan het eens zijn of niet eens zijn met de besluiten die toen genomen zijn door management. Maar om daar nieuwe dorpelingen mee lastig te vallen lijkt ons totaal nutteloos. Deze gang van zaken kan toch niet juist zijn. Ja ik weet het!!!! Er zijn vele ergere dingen in de wereld. Mensen zijn ziek, mensen hebben honger, Mensen moeten leven onder de armoede grens. En daar heb je dan ook helemaal gelijk in. Dus als je me zegt waar heb je het over. Get a grip of je zelf. Dan zeg ik, je heb helemaal gelijk. Maar het is meer de schrik. Je moet dat toch wel even verwerken. En dan maakt het niet uit dat het hier over de 30 graden is. Zo iets komt nog steeds koud op je dak vallen. Dus hoe ga je daar dan mee om? Veel slapen, heel veel slapen, We hebben met spoed een Yoko Ono en John Lennon bed weekend ingelast en dan maakt het niet uit wat voor dagen het zijn. Eten, Veel ice creams met bergen slagroom. Komkommers, paprika enz had veel gezonder geweest. Maar als je in een toestand van schok verkeerd, dan kan gezond eten niets goed maken. Je bent van slag, en de dingen die normaal zijn voor je, denk je niet eens aan. Veel films kijken ook een goede tip. Gelukkig hadden we de serie called ” The Americans” dit gaat over Russen die in Amerika wonen en dus spionnen zijn voor Rusland. Spannend, en in onze toestand erg toepasselijk. Want wie kunnen wij nog vertrouwen in het dorp. Dus zo proberen wij over onze schok heen te komen. Ouder Worden is niet for the faint hearted. Om ouder te worden moet je lef en veel haar op je tanden hebben. We zijn er weer, maar de icecream is op.

VALENTINES DAY VALENTINES DAY VALENTINES DAY

Dit is de drukste dag van het jaar. Weken zijn Opa en Oma al in training. Het is een beetje een top sport om deze dagen door te komen. Dagen lang op de benen staan. Een week van te voren beginnen we met het in elkaar zetten van de vox boxen. Dat zijn speciale boxen om bloemen in te vervoeren. Hard Carton aan de buiten kant en wat wij noemen een bladder aan de binnen kant. Zwaar platic wat een beetje water kan hebben. Deze dozen waren bij ons altijd donker groen. Er werd wel eens gevraagd voor een andere kleur. Ik zei dan altijd” de verpakking hoeft niet een indruk achter te laten”. “De bloemen moeten de wow factor zijn”. Er waren zo`n beetje 200 boxen te vouwen en te nieten. We begonnen dagen van tevoren met het oogsten van het verschillende groen. Rozen waren ook in de studio dagen van te voren. zodat ze even een stukje konden openen voor dat ze de vermoeiende reis gingen maken. Je neemt een pas geboren baby ook niet in het viegtuig om de halve wereld af te reizen. Zei ik altijd maar. IK maakte alles schoon geen bladeren of doornen in het water. Dan konden de rozen weer netjes in de koeling in nu gewikkeled in kranten. De koeling bij ons was 10 graden. Bij de meeste tuinders zijn de koelings 3 tot 4 graden. Dat is veels te koud de rozen komen uit de koeling en gaan gelijk in de stress. Oma naam altijd de dag voor valentines dag ook vrij. Zij verzorgde dan de boodschappen voor de grote drukke dag. Ook de bestellingen per telefoon nam ze voor haar rekening. Kaarten schrijven tot dat je topjes van je vingers er blauw van zien. Onder tussen was ik begonnen met het maken van Roos boeketten. We hadden een groot huis met 4 slaap kamers. Elke Kamer had zijn eigen wijken voor bezorging. Ik begon altijd aan de koude kant van het huis. En zo vulde ik het hele huis met meer dan duizend rozen in 24 uur. Voor deze dag alleen maar rozen. Als klanten andere bloemen wilde moesten ze naar iemand anders. Het was gewoon te druk. We hadden 3 web winkels die allemaal met hun bestelingen kwamen. De printer maakte over time. Op deze manier maakte ik al de bestellingen kant en klaar. Een tweede handeling was niet nodig. Alleen de rozen en groen vochtig houden met de planten spuit met water. Nevelen was erg belangrijk. Alle bestellingen die ver weg moesten waren altijd klaar voor de eerste ronden. We hadden de flowergirls club opgericht. Allemaal vrijwilligers. Namen allemaal vrij van hun werk om ons te helpen. Voor elke bestelling ging $10 in de pot. Het zelfde voor moederdag. En dan met die pot gingen we samen uit, naar een concert, een lunch, dinner enz. We hadden 5 autos tot onze beschikking. Judy en Marieke hadden altijd de Noord route, Oma en Patricia gingen altijd de binnen stad in. Jocelyn en Jocelyn altijd naar het Zuiden. Sharron en Chris naar het westen. Het oosten was voor fleur en Christine. De een was de driver en de ander de runner. Op die manier hoef je niet te parkeren. De runner bezorgde, de driver noteerde het adress, time en naam of de persoon die de rozen in ontvangst had genomen. De flower girls waren super snel. Als er dus gebeld werd met de vraag “waar zijn onze rozen”, kon ik kijken waneer, wat voor tijd en wie de rozen in ontvangst had genomen. Elke auto had dus ook een ochtend, morning tea en middag boekje. We starten om 8.00 met laden. Eerste bezorgingen bij 9.00. Dan kwamen de dames terug naar base. Er is dan koffie, thee koude drankjes, gevulde broodjes, koek, choclaatjes warme snacks van alles. Allemaal verzorgd door Klazine en Esther. Onder tussen dat de dames genieten van een verfrissing, had ik al weer de volgende ronde bestellingen klaar. Dus snel onder weg met de tweede ronde ook wel de morning tea ronde genoemd. Alle flower girls weer terug om te lunchen. De catering dames waren alweer klaar met van alles voor een ieder wat wils. Dan eindelijk voor de laatste keer de weg op. Tot dat de rozen op waren. Een hele vermoeiende dag. Oma ging altijd op de terug weg van de laatste ronde langs de Chinees. Heerlijk eten, een koel drankje, lekker veel icecream als toetje en een STOEL. Onder tussen werk bespreking, wat kunnen we beter doen volgend jaar? Maar we waren nu toch wel heel erg georganiseerd. En op die manier konden we terug kijken op een geslaagde dag. Dit verhaal is dus voor jullie. Flower girls Bedankt, Bedankt ,Bedankt voor al die jaren van trouwe service. Jullie waren en zijn nog steeds DE SUPER FLOWER GIRLS

IK was nog geen 14 jaar. Mijn vader maakte duidelijk dat het huis te klein werd voor ons beide. Ik moest maar ander onderdak zoeken. Zo gevraagd zo gedaan. Ik had iets gevonden. Niet ver van huis. Dat was goed nieuws want ik zat nog steeds op school. IK vertelde mum dat ik andere woonruimte had gevonden en in de kost ging bij Tante Truus. Dat was niet haar echte naam, ik noemde haar zo, omdat ze altijd erg druk was in de huis houding. Tut, tut, tut, dit moest schoon en dat moest gedaan, hoe doe ik het allemaal. Nou zo kwam ik dus in de picture. Kost en inwoning in ruil voor wat er ook maar gebeuren moest. Mijn moeder was razend en door het dollen heen. Ik kreeg dus de indruk dat dit verzoek alleen dus van Pa lief kwam. De volgende periode was geen plezierige tijd om naar terug te kijken. Je zal begrijpen dat er flink geruzied werd. Mijn Oma, vaders moeder wilde het liefst alles in de doofpot stoppen. Maar mijn moeder nam daar geen genoegen mee. In die tijd was scheiden een familie aangelegenheid. Goede families deden dit niet, van scheiden komt lijden. Dat hoort niet bij een familie van stand. Mijn Moeder en Oma hadden dus staande ruzie vooral aan de telefoon. Gebeurde wat er gebeurde. Mum vroeg de scheiding aan. Met de woorden “hoe haal je het in je hoofd om je eigen zoon de deur te wijzen op zo`n jonge leeftijd”. In die tijd ging dat toch allemaal heel anders. Eerst moest mum op een advocaat uit, weet het nog goed, Mr Abma was zijn naam. Dan naar de rechter om de scheiding aan te vragen. Eerste stap scheiding tussen tafel en bed. Er werd besloten dat moeder met 3 kinderen in het huur huis konden blijven. Op die manier konden de kinderen op hun eigen school blijven. Pa kreeg de brief. Heb de inhoud nooit gezien maar hij moest dus het huis verlaten. Dit moest gebeuren binnen 8 weken of zo iets. Er was een datum en uur vast gesteld, bij de rechter. Nu begon de echte ellende. Ruzie na ruzie. Spanning, stress. Borden, kopjes en alles wat moeder tegen kwam vloog door de keuken tijdens de ruzies met mijn vader. Wij als kinderen zochten dekking. Mijn Moeder was nog steeds ontzettend kwaad. In die tijd moest je voor de rechter een reden hebben om te scheiden. Ja , dat kunnen we ons nu niet meer in denken. De reden die onze moeder gaf voor de rechter was” Ik heb 3 kinderen en mijn man heeft er maar 1″. “Is dit waar” vroeg de rechter. En mijn vader beamde het. Maar het hele gedoe duurde nog weken. Mijn vader blijf zeggen,” als het jullie niet bevalt gaan jullie maar”. En dat terwijl de rechter had besloten dat de man der huizen andere woon ruimte moest zoeken. Mijn vader was ook zo brutaal om het huishoud geld te stoppen. Bank rekening leeg en geblokkeerd. Vroeger had je dus geen visa. We moesten dus boodschappen doen op de pof. We hadden een hele lieve melkboer met een RCV wagen een flinke supermarkt op wielen. Hij kwam 3 keer per week en opschrijven maar. Alles werd verstopt in het huis. Er was niets te eten voor meneer. Toen mum er achter kwam dat de bank was geblokeerd werden ook alle kostbaarheden in bewaring gebracht onder de vrienden die we nog konden vertrouwen. Tante Truus was een betrouwbaar address. Ten eerste was dat niet haar echte naam en ten tweede had Tante Truus nog nooit mijn vader ontmoet. Zo ook ging de kleuren televisie in de kruiwagen. Toen was een kleuren televisie niet zo gewoon. Kan me nog wel herinderen dat de buurt kinderen nog bij ons, TV kwamen kijken want wij hadden een witte kleuren televisie. Op een dag zei Ma” ik houd je vader aan de praat jij gaat naar de toilet”. tegen over de toilet was de kapstok. De bedoeling was om daar door de zakken van mijn vaders jas te gaan. En misschien kon ik wat geld bemachtingen op deze manier. Ik kan me niet meer herinderen of me dat is gelukt. Maar erg spannend was het wel. Zolang ik ze kon horen bekvechten was ik veilig, nou dat is ook niet echt helemaal waar er was maar 1 deur tussen de keuken en de gang. Een fijne sfeer was er niet, en het duurde erg lang. We telde de dagen af. Onze moeder had thuis werk. Ze naaide Volendammer kleding precies zoals in de foto. Dat ging per 1000 kostuums tegelijk. Allemaal in het klein. De poppetjes waren maar 13 cm. Dus je kan je indenken prigel werk. Maar ik en mijn zus werkte hard mee na school tijd. Moeder had 3 naai machines hoe dat is gekomen weet ik ook niet. Maar omdat alles achter elkaar werd genaaid. Moest het allemaal los geknipt worden voor de volgende ronde. De mustjes werden geregen met de hand. Voor een onverklaarbare reden was ik daar heel handig en snel in. Ik kan de volgorde van handelingen nog wel dromen. Eerst het rokje, bloesje, daar kwam een klein postzegeltje op aan de voor kant dan werd het bloesje aan de rok genaaid en zo werd het eengeheel. Dan had je nog een shortje. Hoe snel we waren weet ik niet meer maar aangenomen werk was het wel. We werkte hard door en soms met grote tegen zin. Maar dit was het enige inkomen. We hadden dus geen keuze. Op deze manier konden we de melkboer te vriend houden. Als we maar steeds iets konden afbetalen. En op deze manier was het goed te doen. De melkboer wist dat de wil er wel was, maar op dit moment was het even moeilijk . School werk, nou ja. Op school wisten ze al hoe de lepel in de pap stond. Dus ik denk dat er heel wat handen voor de ogen geplaats werden. De datum kwam al dichter bij. Maar Pa was niet van plan om te vertrekken. Je kan misschien de spanningen en stress indenken. Over slechte tijden gesproken. Pa had nog 1 dag. En nee hoor kwam gewoon thuis. Mijn moeder had al een voor gevoel en had de politie al geinformeerd. Ik weet het nog goed hij moest het huis uit zijn om 18.00. Hij verliet het huis om 17.30. De volgende dag waren er gelijk nieuwe sloten op de deuren. Hoe we de nacht zijn door gekomen heb geen herindering meer van. Maar eindelijk was er de rust. En de volgende dag kon mijn moeder een uitkering ontvangen. Een normaal leventje terug gekeerd. Op mijn school waren de leraren erg verrast want ik ging met sprongen voor uit. Niet zo heel gek natuurlijk er was rust.

Er is veel vrije tijd hier in het dorp. En er is voor een ieder wat wils. Er wordt natuurlijk ontzettend veel gekaart. Klaverjassen is op de eerste plaats en dat zal zeker geen verrassing zijn. Hele dagen zitten we in het Oud Hollands hub te klaverjassen. Voor je natje en je droogje wordt gezorgd. Je hoeft alleen maar je hoofd bij het kaarten te houden. Dan is er nog Cannasta ook een leuk kaart spel. Tewijl je kaart kan je toch nog even een praatje maken. Zolang je maar weet wie er aan de beurt is. Dan zijn er de leg puzzles ook nog steeds in de top 10. Yatzee en rummicub ook wel bekent bij iedereen. Opa en Oma wachten geduldig af wanneer we kunnen Kezen, dat speel is nog niet over gevlogen. Bowlen is hier ook bekent. Dat kan binnen maar ook buiten gespeeld worden. Er zijn zelfs een paar kunst schilders in het dorp. Vraag me af of ze ook meedoen met de Rembrandt schilderij aktie. Dan is er nog een hele grote groep dames die handwerken. Breien, haken, borduren, quilten ect. Maar de bezigheid op nummer 1 is toch wel HET SLAPEN. Daar wordt hier toch wel de meeste tijd mee versleten. Zo hebben we de dag vlinders en de nacht vlinders. En dat is mooi dat schept rust. Een dag vlinder is lekker bezig tijdens de dag. De nacht vlinder daar in tegen maakt van alles nacht werk. Zelf begrijp ik dat niet zo. Maar het heeft een voordeel om een nacht vlinder te zijn. Je zal nooit lastig worden gevallen, door een nacht merrie. Zelf waag ik het er op. Tijdens de dag zie ik zoveel meer. Lekker het zonnetje erbij. Voor de dag vlinders is er een keuze na het middag eten. Een middag dutje of een nanny nap. De keuze is minium tenzij je voor een beetje knikkebollen kiest. Even weg dromen kan ook, maar de meeste dorpelingen gebruiken deze term als ze even in gedachten buiten het dorp willen zijn. Dagdroompje Amsterdam of Den Bosch is ook soms in de aanbieding. Dan zijn er dorpelingen die te veel Bassie en Adrian hebben gekeken met hun klein kinderen. Zij laten de zuster weten dat ze het allemaal even van binnen willen bekijken, achter hun oogleden bedoelen ze dus. Zo zie je maar, genoeg keuze. Zodra het even een beetje donker wordt meldt de eerste dorpeling zich al aan. Die wil met de kippen op stok. De duiven melker, meneer Verbeek staat ook al klaar om zijn nest in te gaan. Mevrouw Verbiest, zij heeft altijd een groente en fruit winkel gehad zij kiest er voor om te gaan pitten. Boertje van buiten vindt het de hoogste tijd om te gaan knorren. Meneer van Dam is zijn hele leven banket bakker geweest. Om 20.00 is het tijd voor hem om te gaan soezen. Hij moet morgen weer vroeg op. Hij blijft vergeten dat de winkel is verkocht. Nu mag ie soms genieten van een lekkere Bosche bol bij de koffie en hoeft er niets voor te doen. Om 21.00 staat meneer van Ijveren op uit zijn stoel, hij en zijn vrouw hebben altijd vogels gefokt. Zelf vind ik dat woord niet zo geweldig, in het English is het breeder. Dat staat toch wel heel wat netter in mijn blog. “Ik ga naar mijn kooi, het is tijd” zegt hij elke avond. Mevrouw van Hasteren staat ook gelijk op. Zij is een breitster eerste klas. Ze breit de hele dag door. baby kleertjes, sokken enz allemaal voor het goede doel. Ze vindt het mooi geweest om 21.00 en gaat onder de wol. Meneer Arie is een echte tukker. Hij is een slechte slaper zegt ie zelf. Hij vertelt iedereen dat ie om 21.30 een tukkie doet. Voor de rest van de nacht speelt ie nachtvlinder. Hij lost kruiswoordpuzzels op, tot dat ie de haan hoort kraaien. Mevrouw Hoogstapel heeft altijd voor een reis buro gewerkt. Zij vindt het fijn om naar dromenland te gaan. Ze is van mening dat ze op die manier toch nog een beetje op de hoogte blijft. Ze reist heel wat af tussen 22.00 en 06.00. Dan is het tijd om voor het ontbijt te zorgen. Arme Ans vergeet dat ze nu personeel heeft om dat allemaal te verzorgen. Mien is nog steeds groot fan van de fabeltjes krant en gaat een uiltje knappen. Elke nacht heeft ze de goede hoop dat dat uiltje in een grobbel kuiken verandert. Klaas en Joke hebben hun hele leven een zeil boot gehad. Op die manier hebben ze heel veel gezien. Zij gaan elke avond lekker samen onder het zeil. Meneer ploeg ligt al te snurken voor de televisie. Die moet dus wel naar zijn aanleun woning gebracht worden. Een geluk bij een ongeluk hij zit in een stoel met wieltjes. Zo eindelijk ligt hier iedereen op 1 oor. En in Nederland is iedereen weer uit de veren. Nu nog even de vogelen kooi afdekken. Het grobbel kuiken vindt al dat gedoe maar niets. En zegt in een duidelijke luiden stem “LAAT ME SLAPEN”

• 

Vandaag denken Opa en Oma terug aan mooie herinderingen. Het is vandaag een jaar geleden dat we bezoek kregen van Nederland. Oma is druk bezig met het huis aan kant tekrijgen. Ze verblijven in de Rembrandt slaapkamer. Want die hangt voor even aan de muur voordat hij naar de schilderij dokter gaat. Het zal een ervaring zijn om in een kamer teslapen met een Rembrandt aan de muur. Voor het meeste van de tijd , zullen ze hun ogen dicht hebben. Het is wel grappig niet iedereen kan dat zeggen. We hebben geslapen met een Rembrandt. Terwijl Oma de puntjes op de i aan het zetten is. Is Opa druk bezig met zoete broodjes tebakken in de keuken. Want na zo`n ontzettende lange reis zijn die wel lekker, zo vers uit de oven. We wachten geduldig op het kleine vliegveld als we het vergelijken met schiphol. En daar zijn ze dan eindelijk. Opa Anton en Oma Sylvia wat een reis hebben jullie achter de rug. Beide zijn Dokters. Anton is een dokter voor gevangenen en personeel. Sylvia is een Dokter bij de politie. En zo houden ze elkaar aan het werk. Zonder politie geen gevangen en zonder gevangen geen politie? Nou dat is misschien niet helemaal juist. We hebben heel wat bij tepraten. Opa kent Anton en Sylvia al langer dan vandaag. We gaan terug naar de tijd dat hun kinderen nog klein waren. Ze blijven hier lekker lang. Het meeste was al geregeld van uit Nederland. Lekker met een motor home een aantal eilanden ontdekken aan dit stukje van de wereld. Voor hun beide draait de wereld even om. Geen winter maar zomer. Geen nacht maar dag. In de toekomst op reis zijn. Hier is het avond en in Nederland wordt iedereen net wakker. Wij zijn moe en hebben die zelfde dag al gehad. Opa en Oma hebben ook met een motor home de eilanden afgereist maar dat is wel jaren geleden. Over de jaren is er zoveel verandert en bijgekomen. Reizen op deze manier is wel heel fijn. Je hoeft je geen drukte temaken. Je heb alles gewoon lekker bij je. Je overnachtingen, vervoer alles in ene. Voor de Dokters was het wel een ervaring om het dorp in terijden. Heb je zolang in het vliegtuig gezeten. Dan rijdt je hier het dorp binnen. Het is alsof je een klein dorpje in Nederland binnen rijdt. WIFI was ook even een dingetje. Hier is internet duur. Dus zelf hebben wij dat niet door het hele huis zoals bij jullie in Nederland. We hebben het op ons mobieltje. Dus besloten we na het avondmaal een bezoekje te brengen aan de Oud Hollandse Hub. Daar is wel WIFI en kan je gewoon even inloggen. De voorkant van het gebouw is vrij modern. Het kleine loketje is veranderd. Nu is het allemaal glas met een paar mooie stoelen om even op tezitten mocht je daar zin in hebben. De glazen deuren gaan automatisch open. Dan wachten we op de volgende deuren die open gaan. Ik kan beide gezichten zien van Anton en Sylvia. Zij hebben beide een Doctor WHO moment. Want zodra je verder de Oud Hollandse hub binnen loopt. Ben je dus, en je voelt het ook, terug in de jaren 80. En dat is even wennen, want dat verwacht je niet met zon moderne ingang. De bewoners vinden het fijn. Zij voelen zich zelf thuis. Voor hun staat de tijd stil. Als het temodern zou zijn zullen de bewoners in de aanleunwonningen zich niet meer thuis voelen. We kijken even rond en ontmoeten een paar Oud Hollandse dorpelingen. Daarna gaan we lekker even buiten zitten het is lekker weer. Met de WIFI kan een ieder even thuis laten weten dat alles okay is. Al pratende lopen we door het dorp de avond tegemoet. Vanavond zullen Anton en Sylvia niet Abraham zien maar Rembrandt.

Dit is het moderne oliestel. Het gaat onder de naam slowcooker of crockpot. Het is een geweldige uitvinding en wij gebruiken het ontzettend vaak. Kan dus wel zeggen dat wij de moderne Opa en Oma zijn. Alles even aanzetten in de koekepan. Dan in de slowcooker. Even op hoog, totdat het pruttelt, stand dan laag. Wel even controleren dat er genoeg vocht in de pan zit. Als dat het geval is, kan je voor uren weg. Er zijn hier heel veel werkende mensen die het in de ochtend aan zetten en thuis komen. Met het avondeten gaar en klaar.

Gang met uitkijkt over het zwembad

Zitkamer aan de west kant van het gebouw daar kan je lekker ongestoord zitten, lezen enz.

Een van onze Zusters

Foto genomen van de zuid kant (hier de koude kant). Aan de andere kant van de deur een badkamer, slaapkamer met een raam naar de volgende gang ( zie eerste foto). Dan het terras waar de patienten lekker onder het afdak kunnen zitten. View over het zwembad en over het hele dorp. Met in de verte de bergen die om ons heen zijn.

Het is al weer bijna een jaar geleden dat onze nieuwe hospital werd geopened. Princes Beatrix Hospital boven aan de berg. Het gebouw stond er al, maar was oud en heeft een grondige renovatie onder gaan. Het ziet er nu geweldig uit. Er zijn 24 hospital bedden, waarvan 4 in een gesloten ruimte. Met de modernste snuifjes van deze tijd kunnen de patienten genieten van hun oudedag in style. Een ieder heeft ook zijn eigen bad kamer. De hoofd zuster heeft ook haar kantoor en appartment hier. Haar baan komt met woonruimte. Het is fijn voor ons, om een zuster hier tehebben 24/7. Dit weekend verhuist de wasserette ook hier naar toe. Hier is namelijk het meeste wasgoed. Management moest het allemaal veranderen vanwege, het feit dat de regering de meeste ouderen nu thuis hulp aanbieden. Dus er is alleen hospital care als je het echt niet meer aan kan. Aan de oostkant is de gesloten woonruimte waar dementie patienten wonen. In het midden is dus de lounge, Zit hoekjes, Eettafels, boekenkast enz. Activities worden hier ook gehouden. De donkere vloer is zichtbaar in de laatste foto. Overdag is de lounge niet zo donker hoor. Al die deuren die je ziet zijn de badkamers van de patienten. Als de patienten dus daar gebruik van moeten maken gaan ze naar hun eigen badkamer. Zou handig zijn als de deuren nummers hebben. Maar ja, daar is management nog niet over uit gesproken, er waren problemen. Persoonlijk denk ik dat het beter is om verschilllende kleuren deuren tehebben. Lijkt me makkelijker voor de patienten om hun eigen kleur deur terug te kunnen vinden. Er zijn verschillende skylights in het dak gebouwd. Die geopend worden voor frisse lucht en geeft ook voldoende daglicht. Het is allemaal goed verzorgd en door dacht. In het begin waren er wel nummers op de deuren. Maar zijn nu helaas weg gehaald. Er was een grapjas of een grapjurk, die het leuk vond om steeds de nummers teverwisselen. Ja, hoe verzin je het. Dan hebben we ook een lol broek die het leuk vindt om op de stoelen testaan ( om de skylights te openen). En dan zijn er ook nog veel patienten die terug komen van hun badkamer. Niet denkend, en dus met de deuren slaan. Zo , we horen vaak de hoofd zuster met een verhevende stem. “Niet met de deuren slaan”. “Niet op de stoelen staan”. En dan gaat het patienten koor ” Ja Zuster Nee Zuster. “

• 

• 

IK zal even de dames voor stellen. Van links naar rechts. Veronica, Erna en Dalida. Deze drie dames wonen , al jaren in het dorp. Ze kennen elkaar al vanaf eind jaren zestig. Zijn elkaar uit het oog verloren na hun huwelijk. En gek genoeg kwamen ze elkaar hier weer op het spoor. Veronica was nog in het bezit van deze foto. Gemaakt voor een catalogue voor Vroom en Dreesman. Ze werkte daar alle drie op verschillende afdelingen. Je zal het niet geloven. Hun namen V.E.D , daar maken ze al jaren grappen over” het V & D team” afdeling buitenland. Sinds kort bestaat het bedrijf niet meer. Nog steeds onbegrijpelijk, als je naar de catalogue kijkt. Er werd echt van alles verkocht. Enfin. De V&D dames hebben Oma gevraagd of ze interesse had in het volgende. Ze hebben het idee om een clubje op terichten. De dames hadden vernomen, (waarschijnlijk een Chinese whisper) dat Oma nog al handig is met het shoppen in kringloop winkels. Nu is het team dus omgedoopt. Het VEDO team. Het is een clubje dat de hele dag opstap gaat, met hun trundlers. Dat zijn shopping bags op wielen (see foto, die hebben ze wel nodig als je ziet waar ze mee thuis komen ). Ze gaan alle Kringloop winkels af, met de trein, de HELE dag. Het gaat erom, zoveel mogelijk koopjes op de kop te tikken. Oma heeft een geweldig oog voor deze dingen. Ze is goed op de hoogte van de bekende merken. Houd het ook helemaal bij. Wat is in vogue en wat nou juist niet. Door middel van bladen en magazines wordt Oma geinformeerd. Die leent ze dan weer van de bibliotheek. Elke VEDO girl ( ik noem ze elke keer FEBO girls maar dat is iets heel anders, dat heeft met kroketten en frikandelen temaken haha) Elke VEDO girl heeft $50 in de kitty. De bedoeling is, om zo veel mogelijk stuff op tekopen. Dan een ieder moet het weer door verkopen. Alle 4 girls hebben een account bij onze Marktplaats. Op die manier kunnen ze elkaar in de gaten houden. Als het nodig mocht zijn, kunnen ze hun prijzen aanpassen. om vervolgens de winaar te worden. Elke 2 maanden wordt de balans opgenomen. De winst wordt bijelkaar gedaan. En daar gaan de Dames van lunchen de volgende koopdag. Als er funds over zijn, is het voorstel om iets met de mannen tedoen. De spanning en bloed druk maken over uren. Nou ik ben benieuwd. Ik vind het wel ontzettend leuk voor Oma. Een dagje uit met de trein. En doen wat ze absoluut heerlijk vindt om tedoen, bargain hunting. Die dag heeft Oma geen tijd om ouder te worden. Dat is dan weer in mijn voordeel.

Bingo evenings are twice a month. Het wordt gehouden in het midden van het dorp. De Oud Hollandse hub. Het is meestal een drukte van belang. Iedereen groet elkaar. Mensen komen ook van buiten het dorp. Die worden buitenlanders genoemd. Ja toch grappig. De meeste zijn wel Nederlander. Voordat de bel gaat lijkt het soms wel een kippehok vol met kakellende kippen en hanen. De datums worden vermeldt in onze eigen vertrouwde fabeltjes krant. Niet teverwarren met the C.W.N ( Chinese Whisper News). Heeft natuurlijk helemaal niets temaken met de Chinese bevolking. (In Nederland zou het misschien van mug tot olifant nieuws brief heten). Het is gericht op het nieuws van het dorp. Het wordt gelezen. Verkeerd begrepen. Omgedraait. Of van iets kleins wordt iets heel groot opgeblazen. Gelukkig kunnen de echt geintereseerde dorpelingen terug naar de C.W.N om telezen wat er nu geschreven was. De bel gaat. And let the games begin. Lampen op vol licht want we moeten het wel goed kunnen zien. Luid en duidelijk worden de nummers omgeroepen. Number 10 downing street, 88 two fat ladies, 13 lucky for some, 44 two skinny ladies enz enz, all in Engels want er doen ook Engelstaalige dorpelingen mee. De meeste voorouders komen uit Engeland, Shotland en Ierland. Wij Nederlanders waren iets later. Het is toch wel grappig dat iedereen wel iets vind om bezig teblijven. Er is een mevrouw ( Nora) van beroep een boekhoudster geweest. Zij houdt alle bingos en lijnen bij. Even uitleggen, denk ik. Voor als je nog nooit bingo heb gespeeld. Je hebt een lijn als je alle nummers van links naar rechts bedekt met een muntje of zo iets in 1 lijn zie foto. Dan krijg je dus een klein prijsje. Als je de hele kaart vol heb dan heb je Bingo. Dan krijg je dus een grotere prijs. Er zijn dus twee tafels met prijzen. De grote en de kleine prijzen. Onze Nora van huisnummer 83 houdt dus precies alles bij wie een lijn heeft, en/of een bingo. Dat schrijft ze dan allmaal op, met naam en huisnummer. Dat berekent ze dan helemaal door over 1 jaar. De gelukkigste winnaars van dat jaar worden eind January bekend gemaakt. Er komen dan fotootjes van die gelukkige winnaars in onze Fabeltjes Krant. Dat is als ze daar geen bezwaar tegen hebben. De meeste bingos en de meeste lijnen eens per jaar naam en toenaam in de krant. Daar is helaas geen prijs aan verbonden. Dat zal een beetje double up zijn. Dit doet ze al jaren sinds 1996 infact. Dan hebben ook nog haar nieuwe assistante, zij heeft haar zelf pas benoemd. Joke is een beetje van de prijs politie. Zij vond haar gat in de markt toen er zoveel nieuwe mensen in het dorp kwamen wonen. Want het is niet de bedoeling dat je met een lijn, per ongeluk een grotere prijs uitzoekt. Anders om zijn er niet zoveel bezwaren. Het is gebeurd dat ik een lijn ophaalde voor mijn buurvrouw. Zij had net een knie operatie gehad. “Ik haal wel even voor je, wat wil je”. zei ik. De prijzen zijn meestal etenswaren daar hebben we hier het meeste aan. We hebben onder tussen genoeg prullen verzameld. They will last us a lifetime. Zo gezegd zo gedaan. Ik werd dus terug geroepen door mevrouw Joke. “Ik heb Nora even gevraagd.” ” Jij hebt helemaal geen lijn,” zo praat ze.” neerleggen die prijs.” Ik kijk naar mijn buurvrouw met mijn armen in de lucht. Zij schudde met haar hoofd en wees met haar vinger naar zich zelf. Heb je dat gezien Joke? Ja ja sorry sorry sorry. “Maar we zijn wel erg blij met je hoor” zei ik. “Het is fijn dat je de boel een beetje in de gaten houd”. “Zonder jouw zou het toch wel een boeltje worden”. zei ik, ondertussen liep ik naar mijn plek. Met prijs voor de buurvrouw. Zo heeft een ieder zijn eigen bezigheid. Bezig blijven = ouder worden.

Als je net begint met een nieuw hoofdstuk in je leven. Wil je niet de hele dag zo zitten als deze meneer in de foto. Je moet bezig blijven zeggen ze. Maar als je zo als wij een druk bedrijfs leven achter de rug heb is dat niet makelijk. Tijdens onze harde werken hebben wij niet de gelegenheid gehad om een hobby te ontdekken. We klagen niet. We hebben met heel veel plezier in ons eigen bedrijf gewerkt. Dus nu in ons lekkere huisje. Geen stress, geen deadlines, geen zorgen voor de dag van morgen. Bezig blijven. Iets nieuws leren of ontdekken is goed voor je. Een nieuwe taal leren, Schilderen, of zelfs een muziek instrument leren spelen. De specialisten op dit gebied zijn het er over eens ” Het is allemaal goed voor je”. Ook gezond eten hoort erbij, dus je eigen groente en fruit planten. Dat is ook een aardige bezigheid. En nog nuttig ook. Dus dat doen we dus ook. 4 appelen bomen een Pruim, perzik, gewone sinaasappel, de al bekende bloed sinaasappel, een soort maderijntje en een olive boom. Vorig jaar hadden we 3 olivejes we hadden dus groot feest. “Paar kilootjes eraf zou geen kwaad kunnen nu dat je niet meer werkt” zei de dokter. Dus we hebben die raad aangenomen. Zo weining mogelijk koolhydraten want dat zet zich om in suiker. Ook minder suiker, jammer, minder boter en die van Deenmarken is zo lekker, Minder dierlijk vet, meer olive oil. En veel minder rood vlees. In 2 jaar tijd was er dus 18 kilo af. Moet ik me niet wegen net na de kerst of oud en nieuw. En ik moet zeggen ik voel me ook een stuk beter. En als ik eens een dagje overdrijf met suiker enz nou dan heb ik daar gevolgen van een dag later. Voel me bah en gewoon niet lekker. Ook het feit dat ik minder gist in me body heb, voelt ook veel beter. Voel me niet zo opgeblazen. De Jewish diet is nog zo gek niet, als ik naar mezelf kijk natuurlijk. Ook in beweging blijven was een voorstel uit de dokters praktijk. Het lastige is, daar had ik vroeger allemaal geen tijd voor. Wij werkte tegen de klok in. En vaak net op het nippertje. Nu hebben we geen klok meer. En wat een verassing, nu hebben wij al de tijd. Ik zeg ook nu” buiten het dorp hebben de mensen een klok”. “Maar wij hebben hier de tijd.” En met al die tijd moet je dus wel iets doen. Ik ben nog steeds op zoek. Wat zou ik leuk vinden als een hobby of bezigheid? Ik ben nog jong. Kan nog van alles proberen. Schilderen leek me wel wat. Het lastige daarvan is dat je allles moet opruimen. Ons kleine huisje in paradijs is eigenlijk een klein beeje teklein om alles te laten liggen zodat je morgen weer verder kan. Dus helaas dat is het nu nog niet geworden. Iemand zei waarom ga je niet je leven op schrijven? Dus zodoende deze aanpak. Met een blog doe je toch een beetje mee met de moderne tijd. Ziet er heel anders uit fotootje hier tikkeltje roze daar enz. Een boek met een leuk plaatje op de voor grond and that is it leek me saai. Als je gestopt bent met werken krijg je een beetje het idee dat je nu te oud bent. De jeugd heeft toch veel minder interesse in ons oudjes. We doen zo ouderwets. Ik was vast het zelfde, als ik terug kijk naar de tijd dat mijn Opa en Oma nog leefde. En nu ben zelf op die leeftijd. Nou ja bijna.