Tante Corona in haar To-Yo-Ta. Daar gaat ze dan. Met grote snelheid vliegt ze over het eiland . De paden in de lanen uit. Volgens mij mag er helemaal geen auto over de paden. Maar daar houd ze geen rekening mee. Grote steden , kleine steden tot aan de kleinste dorpjes, niemand wordt vergeten. Met gierende remmen scheurt ze door de bochten. Twee wielen soms. Als je haar tegen komt in de supermarkt zal je het niet geloven. Zo’n klein vrouwtje. Netjes in een Chanel mantel pakje. En kompleet met vosse bont kraagje, is wel een beetje ouderwets maar het staat haar wel. Zon klein hoedje op met een stukje kant voor haar ogen. Zie je het voor je ? Zo’n charmante dame, en maar scheuren met haar Toyota. Het vervelende is dat ze bijna, aan ieder huis een lastig souvenirtje achter laat. Of je nou een brieven bus heb of niet. Tante Corona stoort haar zelf daar niet aan. Als je geen brieven bus heb dan belt ze gewoon even lekker aan. Bordje op de deur. ” aan de deur wordt niet gekocht ” heeft ze ook geen boodschap aan. “Alstublieft ” zegt ze dan ,”een pakje voor u , Mevrouw ,”maar ik heb helemaal niets besteld”, hoort ze vaak als antwoord. “Maar dat is toch niet mijn probleem” zegt ze dan. En voor je het weet zit ze weer achter haar stuur in haar To-yo-ta. Met een rot gang vliegt ze achter uit. Maar goed dat er geen letterbox staat. Die zou zo plat zijn als een dubbeltje. Ben benieuwd of ze ruim woont onze Tante Corona , het moet haast wel. want als ze hier zou wonen !?!! Hier in het dorp bedoel ik dan zouden we problemen hebben. Ik kan me nog goed herinneren dat we hier zo’n snelle Tante hadden als buurvrouw. Tante Rita, she was makelaar van beroep. Dan zal toch denken dat ze een klein beetje respect zou hebben voor brievenbussen. Ze zal toch jaren die flyers rond gebracht hebben. Maar nee hoor. Tante Rita had altijd haast. Stil staan bij wat een consequentie zo zijn voor haar daden daar had Tante Rita geen kaas van gegeten. Ze had een rode Jeep zo’n groot ding met enorme ramen in de achterraam hing een speedy conzales karakter pop , en maar scheuren. ik weet het nog goed. Als je iets roods voorbij zag vliegen op de gewone openbare weg. Dan zeiden wij altijd ” was dat Tante Rita ?” Tante Rita had geen geduld. En achter uit rijden was zeker niet haar sterkste punt. En “ja hoor “daar gaat ie weer de brieven bus van de buurvrouw aan de overkant. Tot aan de 10 de keer. Onze jonge dame, die allerlei klusjes moet op knappen in het dorp is er helemaal klaar mee. Kan ik helemaal begrijpen hoor. Zo’n jonge griet 18 is ze. “Nu ga ik dat voor eens en altijd opknappen “zegt ze. Die brieven bus gaat 3 meter van de straat de tuin in. Sorry postbode maar dit kan zo niet. Hang wel een bordje aan de paal van de brievenbus. “Post paper hier.Oma had ook een idee ,waarom niet een brievenbus op een spring? Die gaat gewoon plat als Tante Rita achter uit rijdt. En als ze dan weg rijdt, vliegt die spring met brievenbus , van zelf met een rotgang weer terug. Alles weer op zijn plek en niets aan de hand. “Ja “zegt Joke” hij staat nu al op grote afstand van de weg, vindt het goed zo.” Je wil het niet geloven hoor maar soms was het toch nog net raak. Beide dames wonen er niet meer. De brievenbus is nooit terug geplaatst aan de kant van de weg. Een souvenir van Tante Rita misschien voor altijd. Ik hoop het want elke keer als ik langs loop denk ik aan haar. Auto rijden was niet haar sterkste talent. Maar in vele andere dingen was ze top. Een wijze vrouw met vele talenten. Zal de nieuwe buurvrouw zich op een dag eens afvragen waarom haar brievenbus zo ver van de weg staat ? En alle andere brievenbussen niet!!! Ik zal het jullie laten weten mocht die vraag ooit komen.

dutchretirementvillage.wordpress.com/2020/04/07/opa-van-oranje-in-de-hoofdrol/

Opa in de hoofdrol

Omikron is nog met duizenden zieken mensen om ons heen. Om niet ziek te worden moeten we wel heel bewust leven. Hoe ziet jullie dag er dan uit ? zou u misschien vragen . Allereerst gaat de wekker om 7 in de ochtend. In het weekend zijn we vrij. We genieten van een stevig ontbijt. Havermout pap met blue berries , vers of bevroren maar dan wel even een tikje in het Mikro wijfje. ( zo noem ik de macrowave) Zo klaar dus. dubbel gebakken toast met heerlijke pindakaas. Vertegenwoordigd van een lekker sterk bakkie koffie. Medicijnen waren al ingenomen voor het ontbijt. We genieten van ons ontbijt. De hoofdmaaltijd en de dag wordt besproken. Zo ongeveer half negen gaan we voor een flinke wandeling want we moeten blijven bewegen. Gewapend met onze armour, maskers en regenkleding in geval er wat naar beneden komt vallen. We houden flink afstand van de mensen die we tegen komen. Vreemde gezichten worden er soms getrokken. Maar onze veiligheid is paramout en gaat boven alles. Na een flink uur komen we thuis en dus tijd voor een lekker kop koffie, vergezeld met wat lekkers, vandaag stroopwafel. Krantje erbij dus even in de rust . Als je dat kan zeggen tenminste, want de krant staat vol van berichten waar je toch wel wat onrustig van zou kunnen worden. Opa en oma zitten lekker buiten van onze morning tea te genieten. Dat zeggen ze hier zo, ook al drink je koffie?!?!? zulke uit drukkingen moet je even aan wennen. Andere brieven bussen krijgen een berichtje? wij niet!!!?????Even later kom ik tot de ontdekking dat het gaat om een Happy Hour voor aanstaande zaterdag. Wij zijn dus niet uitgenodigd en dus ook niet op de hoogte van het aanstaande feestje. Althans dat denken de organisators. Geen QR code geen uitnodiging. Het geeft mij het bericht van, je hoort er niet meer bij. Eigen schuld dikke bult. Het maakt me ziek bij de gedachte. Het is niet het feit dat ik niet naar de happy hour kan. Dat weet ik ook wel. Door andere medicinale redenen hebben wij geen QR code. Dus weten Opa en Oma heus wel wat hun beperkingen zijn . Maar het feit dat het briefje niet in de letterbox komt betekent voor mij. 1 ze behandelen opa en oma als of we in de kleuterklas zitten. 2 .wij zijn zo dement dat we niet zelf kunnen beslissen of we wel of niet naar happy hour kunnen. Dus wordt er voor ons beslist. 3 .ze vertrouwen ons niet . Ze denken ons te verwachten op de aangegeven tijd. Als we een briefje krijgen. Die actie van de organisatie maakt me zeer bedroefd en ziek tegelijk. Dat is toch bij de konijnen af ? Vind u ook niet? Of zie ik dat zo verkeerd? Verdrietig moeten we verder met de dag. Met weer een lidteken van de corona virus in onze gedachte. Zo ziet u maar , ook als je niet ziek wordt van corona virus . Krijg je te verwerken hoe je wordt behandeld door de dorpelingen die nog niet zolang geleden je vrienden waren. Enfin we bespreken toch nog even ons middag eten. Maar na dit gebeuren heb ik al gegeten en gedronken. En voel me misselijk. Het is nog geen etenstijd dus maar proberen om dit naast me neer te leggen. Toch moet er iets op tafel komen. Zo gezegd zo gedaan. Tussen13.00 en 14.00 eten we lekker saampjes. Deze middag staat er goulash, Rice met verse tomaten en avocado op het menu. Voor de afwas hebben we een machine dus daar hebben we geen kind aan. Van 14.00 tot 15.00 lig ik ( in state) noem ik het. In dit uurtje oefen ik om opgebaard te liggen ( Nana nap) . Een uurtje per dag vind ik lang genoeg. Ik oefen dit omdat in de toekomst mijn lichaam dit moet doen 24/7. En voor Hoelang? Het kan wel jaren duren voordat de Here terug komt en ik dus weer op moet gaan staan. Vandaar toch maar een uurtje per dag ,als voorbereiding . Daarna een uurtje schrijven zoals ik nu dus doe. Dan wordt het tijd voor de dagelijkse verzorging. Scheren, douchen enz enz jullie allen vast bekent. S avonds is onze maaltijd makkelijk koppie soep, sneetje brood ,voor mij meestal in de vorm van een croissant met avocado. Of beschuit Gewoon brood valt me tegenwoordig zwaar. De gist is de boosdoener denk ik ,krijg er een enorme maag van. Zijn er meer mensen die daar last van hebben? vraag ik me af. Of gaat dit onder de mom van een allergie op gluten? Enfin de rest van de avond genieten we van BVN of onze Netflix en Neon die ons kado zijn gedaan door lieve mensen. Ja , zo fijn. Die zijn er dus toch ook nog, lieve mensen bedoel ik . Al wordt de spoeling wel wat dun. Zo ziet onze dag er dus uit om maar niet ziek te worden van Corona. Vandaag was het ons bijna gelukt. Morgen gaan we er weer fris tegen aan. Zou toch te gek worden als we dit elke dag mee moeten maken. Een nieuwe dag een nieuw begin. Voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op.

In wat voor tijd leven we?🥒🥒🥒🥒🥒

https://dutchretirementvillage.wordpress.com/2022/02/23/in-wat-voor-tijd-leven-we%f0%9f%a5%92%f0%9f%a5%92%f0%9f%a5%92%f0%9f%a5%92%f0%9f%a5%92/
— Lees op dutchretirementvillage.wordpress.com/2022/02/23/in-wat-voor-tijd-leven-we🥒🥒🥒🥒🥒/

• In wat voor tijd leven we? Als je ouder wordt ,dan ga je met pension. Je heb geen directe verplichtingen meer. Dan heb je als een Opa en Oma ,alle tijd. Maar de rest van de wereld werkt nog steeds met een klok. En in omicron tijd vaak tegen de klok in. Hier in de South Pacific komen we net uit de komkommer tijd. Dat is eigenlijk al een heel oud begrip. Mr Google zegt 1816. Zouden de wereld bewoners toen al komkommers eten ? Ik kom tot de ontdekking that komkommers al 3000 jaar oud zijn. Oorspronkelijk uit India. Je bent verbaast? ja, ook ik, heb een gebroken klomp. Hartelijk dank aan de Romeinen die zijn verantwoordelijk voor de invoering van komkommers naar Europa. Maar als we dus in de komkommer tijd leven. Gebeurd er dus weinig. Alles staat op een laag pitje, of zoals bij ti ta tovenaar, toen stond alles even stil. Langzaam tikt de komkommer tijd toch voorbij. Eigenlijk zitten Opa en Oma al vanaf 2020 in de komkommer tijd. Hebben niet veel kunnen doen in de vorm van reizen of vrienden bezoeken. En nu al helemaal niet. We zijn in omicron tijd aan beland. Normaal als er gevaar is dan kan je dat wel zien aan komen. Als er een flinke storm komt word je gewaarschuwd. Via allerlei communicatie middelen wordt er zoveel aandacht aan gegeven dat het onmogelijk is om het te missen. Als de storm dan arriveert is het duidelijk. Het is zichtbaar niet veilig om ook maar je hoofd buiten de deur te steken. Binnen blijven is dus het advies. De schade beleef je, je ziet het om je heen. Van te voren maatregelen nemen, dingen vast zetten. Spullen wat kan, naar Binnen plaatsen. Zoveel mogelijk alles beschermen ,zo goed en zo kwaad als dat maar kan. Je ziet wat er gebeurt. Maar dit gluiperige kleine vi-REUS. Duikt overal maar ongevraagd op. Je ziet hem niet, de onzichtbare dodelijke vijand. Maar hij heeft een kracht van een REUS. Vliegens vlug Vliegt de reus hier over het eiland. Wij zijn goed verzorgd, hoor. Als een jong bejaard gezin hebben we alles op vinger afstand ( klinkt zo raar er is vast wel een ander woord voor). Met een paar drukken op een smart phone, worden de voorraadkast, koelkast en vriezer gevuld. Er gaat geen geld meer over de toonbank. Heb zon plastic kaartje. Dat ging in het dagboek van Anne Frank wel even anders. Dozen vol worden er bezorgd en dat moeten wij dan allemaal maar weer verwerken. Alles en iedereen lijkt wel op de back burner testaan . Winkels, cafés , fabrieken echt alles lijdt onder de grote kleine vijand vi-Reus genaamd Omicron. Trouwens geheel niet een nieuw woord omicron. Namelijk de 15 de letter van het Griekse alfabet. Waneer slaat ie toe? Ja goede vraag! Dat is onbekend. Hier op het eiland is de communicatie erg slecht . Ook Niet iedereen deelt informatie. Dus dat wordt een gevaarlijke situatie. Zelfs mensen in de Know How are sealing their lips. Bang voor de goede naam? Is dat een juiste keuze? Persoonlijk denk ik even niet. Spelen met de levens van mensen? Is dat de juiste gang van zaken? Een onzichtbare REUS stormt over het eiland. niets schijnt te helpen of hem te stoppen. We waren gewapend tegen de voorgangers , maskers, hygiëne aanpassen. Velen hebben zelfs gekozen voor de beroemde prikjes , inclusieve herhalingen. Maar de REUS is niet te verslaan. Dus het wordt zo veel mogelijk thuis blijven. We zitten achter de geraniums zo gezegd. Komkommer tijd dus. Maar dat is niet voor iedereen. Opa en Oma hebben respect voor al de dokters , specialisten, Verpleegsters, supermarkt en alle andere noodzakelijke werkers. Allen ,onder veel omicron stress elke dag, hun uiterste best doen om voor ons te zorgen. Voor hun dus geen komkommer tijd maar omicron tijd. ONZE Dank Dank Dank.

Het is alweer een aantal jaren geleden. Oma was zo stil. Is er iets vraag ik? Nee hoor, is het antwoord. Ik merk dat er zorgvuldig wordt schoongemaakt. Het is toch geen tijd voor de schoonmaak? Dan hoor ik de meest vreemde geluiden. Dit komt uit het was hok vandaan .ik er op af. Oma druk bezig. wasmachine aan de kant. Oma zit met haar hoofd onder het wasbak. Wat ben je toch in hemelsnaam aan het doen? Het hoge woord komt er uit. De trouwring en verlovingsring is zoek. En dan komt inspecteur Van Oranje in aktie. Waneer heb je ze voor het laatst gezien . Ik denk vorige week zegt Oma. En dat vertel je me nu pas? Over €6000 aan diamanten verdwenen????? Het was de bedoeling Dat die Diamonds forever zouden zijn , toch ?? En nu? Opa moet op passen en niet zijn verstaan verliezen. Het is al erg genoeg. En al wat de vijand wil is een goed huwelijk stuk maken. Is dat €6000 waard? Waar ben je zoal geweest ? Vraagt Opa .Nou vorige week ging een koppie doen bij Helena. Zij maakten nog een opmerking hoe mooi mijn ring was in het zonlicht. zijn samen nog bij de kringloop winkel geweest en heb een zak met kleren daar afgegeven, zegt Oma. Ik heb ze al gebeld maar er is niets afgegeven. Dat raad je de Koekkoek zegt Opa. Dat zien we dus nooit meer terug. We hoeven ook Apeldoorn niet te bellen want we zijn niet verzekerd. Jullie zullen de spanningen wel begrijpen, lieve blog vrienden. Enfin met gekibbel komen we niet verder. Het hele huis wordt onderste boven gekeerd. Want nu zijn er twee, die op diamanten jacht zijn. Er wordt flink nagedacht. Oma komt op een idee. We hadden die gasten van marktplaats hier? Kwamen die laden kast ophalen. Heb je die laden nog nagekeken? Nee zeg ik. Geen probleem ik heb hun email nog. Maar nee de laden waren leeg was het antwoordt. We komen op onze morgen wandeling Nico tegen van nummer 11. Hij vertelt dat ie een nieuwe hobby heeft. En heeft een metal detector gekocht. Wij kijken elkaar aan. Komen jullie voor lunch zondag ? Vraagt Opa. Friet met kroket en we hebben vast wel iets lekkers als toetje. Nico was keen “oh lekker wat kunnen wij mee brengen? ” zegt Nico. Je metal detector zegt Oma kan je hem gelijk even uit proberen toch . Wij het verhaal vertelt. Nico is lekker vroeg dus wij beiden eerst maar eens de meubels detectoren. Is dat het juiste woord? Het kan zo zijn dat beide ringen in de voering zijn gevallen. Maar nee geen resultaat. Nico en Opa gaan de tuin in. Oma zit graag met haar handen in de tuin. Opa zegt zo vaak doe dat nou niet met je bling. Maar je weet hoe dat gaat. Na een flink uur , want er is nog al een tuin rond het huis. Total geen resultaat. Nicos vrouw Mathilde heeft een briljant idee. Hebben jullie de stofzuiger al geleegt? Vraagt ze. Ook niets. We nuttigen onze lunch maar de diamanten jacht blijft aan. Opa moet positief blijven. Maar het is moeilijk. Zon ring koopt je niet zomaar terug. Oma maakt het nog even erger met de woorden” maar dat hebben wij er niet voor betaald.” Opa slaat door, op oranje. Dat is toch niet the point, zegt Opa. Enfin Opa moet oppassen. Het is voor Oma al erg genoeg. Dagen, maanden gaan voorbij. Opa krijgt het op zijn heupen. Ik ga eens flink de garage opruimen zoveel rommel , kan me kont niet keren, en je weet maar nooit. Zo gezegd zo gedaan. Oma helpt ook. Alles wat weg kan ,in de auto en de container in. Kom een oud zuid Afrikaans kookboek tegen. Gaan we hier nog eens uit koken Oma? Hup ik gooi het boek in de doos met andere rommel. Oma besluit om het allemaal gelijk maar weg te brengen. Langzaam is de wagen vol geladen. Oma besluit om toch het kookboek uit zuid Afrika een tweede kans te geven om toch in het dorp te blijven en stopt bij nummer 95 . Doet het kookboek in de brievenbus bij Henk en Irene. Soms komt het gesprek nog wel eens naar boven. Waar Zouden die ringen toch kunnen zijn. Soms kaarten we wel eens met Henk en Irene ook zo deze zaterdag. Ik moet ze bellen om af toezeggen want we krijgen visite. Henk vraagt of wij een boek in hun brievenbus hebben gedaan ongeveer een week geleden. Ik niet zeg ik maar misschien Oma. Oma zegt dat ze een kookboek in jullie brievenbus heb gedaan. De volgende vraag zou niemand verwacht hebben ,ook u niet lieve blog vrienden. Missen jullie ook 2 ringen? Was de vraag. Ik ben stom verbaast. Ja Oma is al maanden haar ringen kwijt. Nou zegt Henk dan denk ik dat ik ze hier heb. We zouden ze vandaag naar het politie buro brengen. We vonden ze in het boek. Dachten eerst dat ze imitatie waren maar voor de zekerheid toch mag even naar de juwelier geweest. Die bevestigde dat de waarde aanzienlijk hoog ligt. Over €6000 . Oma is door het dollen heen en was al rennend al naar nummer 95. En ja hoor het waren haar ringen. Zo zie je maar Diamonds are toch forever.

Ik heb een prachtige tijd gehad in de bijenkorf, maar zou daar best nog wel wat meer over willen vertellen. Dat doe ik dan maar in een andere blog. Mijn moeder was helemaal gek van haar tweede liefde. Alleen die kinderen zag ie niet zo zitten. Ik besloot om het huis te verlaten. 3 maanden voor mijn 18 de verjaardag. Ik werkte toen in een supermarkt in Den Ilp. Ik kon een Pipo de clown wagen huren bij een klant, dichtbij de supermarkt. En op deze manier werden Anton Heyboer en toen 4 vrouwen mijn buren. Wat een bofkont die Anton. 4 hele lieve vrouwen. Woensdag was de dag dat ze boodschappen deden bij de supermarkt “De Bron”. Waar ik vaak in de slijterij hielp maar ook later bij de kassa. De slijterij was ook de plek waar de lege flessen werden in geleverd. Als ik er nu aan denk krijg ik toch een beetje heimwee. Kan dat eigenlijk? Heimwee naar het verleden? Weet ik eigenlijk niet. Ik heb toch best wel een mooie tijd gehad in die Pipo wagen. Winters was minder. Kan me nog goed herinneren dat ik met mijn lange jalkhals bontjas naar bed ging. Gelukkig maar ik had Boris de vriendelijke wolf om me s’winters warm te houden in bed. Ook in die tijd kwamen natuurlijk herinneren uit mijn jeugd voorbij fietsen in gedachten. Zo kan ik me nog herinneren dat ik ooit een brief heb geschreven naar Ria Bremer zij presenteerde het programma stuifs in. Ik had een truc ingestudeerd. Kreeg een mooi bedank brief terug door de vele verzoeken was mijn truc even niet wat er in het programma paste op dat moment. Het stadhuis van Purmerend wordt vaak voor echtparen gebruikt zo kan ik me nog het trouwen van Imca Marina nog voor me halen .Ook weet ik nog dat in die tijd mijn eigen Vader op gesprek ging bij Koot en de Bie. Zij zochten toen een privé chauffeur. Ook niets geworden, ik denk dat mijn vader een beetje geschrokken was van hun levens stijl dat ging helemaal tegen zijn geloof in. Okay even wakker worden weer. de supermarkt kwam tot een einde. Een hele grote supermarkt ging dicht waarom wel dat is tot nu toe een raadsel voor mijn persoontje. Kreeg al snel weer werk in een snackbar Gean op het Makado plein in Purmerend. Dit was in de Ciske de Rat periode. Zondag avond altijd beren druk. Vol met klanten. Vaak met zijn drieën helpen. Er komt een kleine opdonder door de menigte dringen. Patat met wordt er geschreeuwd. Eh ,pardon zeg ik. Zal je niet even op je beurt wachten? Ik Krijg een grote mond terug. Weet jij wel wie ik ben? Vraagt die kleine opdonder met een Amsterdams accent. Nou komt mijn moeder uit de Kattenbuurt dus Amsterdams ken ik ook. Dus ik zeg al ben je de koningin wachten zal je!!!! Hij kijkt boos en verrast. “Oh” zegt ie “als het zo moet krijg dan allemaal de kelere” “goed hoor Danny” zeg ik kleine Munk die je bent, denkt mij even gek te maken. Mooie film trouwens, zou hem best nog wel eens terug willen zien. Doet me denken aan mijn grootouders van mijn vaders kant. Die hadden een grote boerderij in de zuid oost Beemster. Enorm lap grond er om heen. Het Kolkpad heten het. Vele weekende door gebracht. mocht heel graag bij mijn opa en oma logeren. Alleen die ganzen als waakhonden dat was minder. Het gekke was dat ze lieten je wel het erf op, maar er af ,nou dat kon iedereen wel vergeten. Met begeleiding van mijn grootvader geen probleem maar zonder………… vergeet het, ze bleven aan je broekspijpen hangen. Zo ook moest mijn opa vaak genoeg Ton Lenselink van het erf begeleiden. Ton kocht vaak Antiek die dan in de boomgaard te koop stond. Zal maar niet over de dames uit wijden hoe die het erf af moesten. Eerlijk gezegd dat weet ik ook niet meer. Even over vergeten gesproken. Ik kon toch niet meer mijn grootvaders naam bedenken. Wat vreselijk!!! Hebben jullie dat ook, lieve blog lezer? Ik begin toch echt wel oud te worden. Zal ik iets engs onder me leden hebben!?!?! Nee daar ben ik vorig jaar nog voor gecheckt. Heb ook 3 jaar in de snackbar gewerkt. Ik raakte werkeloos het duurde te lang en het ging niet geweldig met mij persoontje. Om een kort verhaal lang te maken. Ik liep met de gedachte om er een einde aan te maken. Ik had besloten dat het leven zo wel genoeg was. Ik spaarde want ik wilde naar Amerika mijn grote idool te ontmoeten Lucy Ball. Zover is het niet gekomen. Ik zal er nog wel eens meer over schrijven. Ik had ja je zal het niet geloven 2 fijne vrienden. Van die kerkelijke mensen, je weet wel. Alles draait om Jezus. Nou op een gegeven moment dacht ik bij mijn zelf als dat hun zo gelukkig maakt !!!! Zou het best kunnen proberen. Niet geschoten is altijd mis en mocht het niets worden! Wel dan kan altijd nog een einde aan mijn leven breien. Ik mijn stoute schoenen aangetrokken en gevraagd hoe ik te werk moet gaan. Op een avond in July. Nu gaat het gebeuren. Ik naar de slaapkamer en op mijn knieën. Mijn eerste gebed. ” Here Jezus als uw er echt bent mag ik dan ook uw vriend zijn? Wilt uw mij als vriend? Ik geef mijn hart aan uw!!!! Ik stond op en ging naar bed. Het klinkt misschien raar maar dit is wat er gebeurde. Ik deed mijn ogen dicht. En ik voelde warmte in mijn hart, mijn hart werd blij, ik heb dat nooit ervaren op die manier, ik was toen 26. Ik voelde me geborgen en letterlijk viel ik in slaap in Zijn armen. Dit is a true story ………Wordt vervolgd ……………

De connectie met Oranje begint al heel vroeg. In 1909 wordt er een prinsesje geboren. Maar op precies dezelfde dag ziet ook Opa’s grootmoeder het daglicht op deze aarde. Dit was zo bijzonder dat er een spaarbank boekje werd aangeboden van 150 gulden. Toen der tijd een hoop geld. Maar daar stopte de oranje connectie niet maar daar over later meer. Groot moeder trouwde met een schoenmaker, later zal grootvader bij Toni Boltini in dienst komen om te werken bij de leeuwen. Opa van Oranje heeft zelfs nog met het circus mee mogen reizen. Omdat opa’s vader en moeder even een stroomstoring hadden en moesten even afzonderlijk van elkaar tot rust komen. Groot vaders broer kreeg een dochter. Haar naam was Rietje. Zij zou trouwen met de wel door ieder bekende Toon Hermans. Opa was misschien een jaar of 10. Toen de deur bel ging. Piet Bambergen kwam verhaal halen. Mijn kleine broertje had de spiegel van de gloed nieuwe Mercedes kapot gereden. Op de fiets en niet opletten dus. Ons gezin was een van de eerste die een woning toegewezen kreeg in de Midden Beemster. Er werd ontzettend veel gebouwd toen der tijd. Een van Opa’s bezig heden was om te spelen in de nieuw bouw. Zo leerde mijn zus en ik. Kluk kluk en Pipo kennen. Bouw vakkers uit Volendam. We leerde ze kennen en waren vaak te vinden waar zij werkte. Uit school gauw thuis melden en op naar de nieuwbouw. Ze zongen 🎼 veel en we kwamen tot de ontdekking dat ze in een bandje speelde. Ze waren daar erg mee bezig. Hun eerste plaatje 📀 zou snel op genomen worden. “One way wind” het bandje hete ” The CATS”. Op een dag waren we laat om naar huis te gaan en moesten toen hard rennend naar huis 🏠. Sprong over een slootje. Net mis…… een plank met spijker ging langs mijn been en haalde een flink stuk van mijn onder been open. Dokter enz enz hechtingen er in en nu nog groot lidteken. Als troost mocht ik iets uit zoeken. Mijn eerste single van mijn collectie. ” one way wind” Op zaterdag naar Purmerend en een bezoekje naar de platen winkel WOUDA. Op de breedstraat. Zachtjes gaan de jaartjes voorbij. Er volgt een scheiding van Opa’s ouders. Daar is al eens eerder over geschreven hoe dat ging. Mama krijgt een nieuwe liefde in haar leven. Een kapitein op een rondvaart boot. Toen der tijd waren er nog levens echte gidsen die de toeristen in verschillende talen alles vertelde van bezienswaardig heden in en rond Amsterdam. Opa’s stiefvader werkte samen met Hans van de toght. Werd ook dus later bekent op TV. Opa zelf werd ook wat ouder en het was dus tijd om aan eerste baantjes te gaan denken. Opa werd aangenomen bij de bijenkorf in Amsterdam. Ik kwam terecht op de levensmiddelen afdeling. Bekende klanten waren, Adèle Bloemendaal, Johan cruif en Mary Deselhuisen ( even de juiste spelling niet bij de hand) sorry Mary. Wordt vervolgt ……………………

Ik was maar 18. Nou ja op een paar maanden na. Onder tussen had mijn moeder een andere liefde. Eigenlijk wel verdrietig ze ging van haar eerste man scheiden, helemaal verslaaft aan seks. Nu naar een man die niet genoeg kon krijgen van de fles. Elke avond werd mijn moeder opgewacht in hotel ” de tulp” op de prins Hendrik kade. Ome Jan was kapitein van een rondvaart boot in Amsterdam. Gek mijn vader was eerste stuurman op een vracht schip op de Rijn. Ik bedenk nu in ene , mum vind mannen en uniformen aantrekkelijk misschien. Hebben ze toch meer gemeen dan dat ik eerst dacht. Ze waren beiden niet alleen verslaafd maar ook nog in een uniform. Het verhaal gaat dat ome Jan ook een Rijn ak in zijn bezit had. Verkocht in een moment van verstand verbijstering en dronkenschap. Volgens de legende al het geld van de bank gehaald in briefjes van 10 gulden. Op het centraal station in Amsterdam kreeg iedere voorbijganger een briefje van 10 totdat 75.000 gulden vergeven was. Mijn moeder was kok in een mannen bejaarden huis en was dus meestal iets later dan ome Jan.

Ontmoeting in het café van het hotel. Even aan de fles en dan met de bus naar huis. In gedachten zie ik ze nog zitten. Naast elkaar achter de chauffeur, want met een aantal borreltjes achter de kiezen was ome Jan wel te porren voor een praatje. Discussie na discussie het ging er soms hard aan toe. Ik raakte zonder werk. En in die tijd was het best moeilijk om aan een vaste baan te komen. Ik volgde de kranten. Internet was er toen nog niet. Het woord Google werd alleen gebruikt door een goochelaar bij wijze van spreken. Ik gebruikte dus de telefoon om aan het werk te komen. De telefoon werd te veel gebruikt. En er werd een slot op het telefoon schijf gezet. Wat is dit voor een onzin was mijn antwoord op dit rare gedrag. Als je wil bellen ga je maar naar de telefoon cel was het antwoord .Die had je toen. Maar wie niet sterk is moet slim zijn. Ik kocht een ander telefoon toestel. Donker rood ik weet het nog goed. Als je hoorn op de haak doet was het net een doos je zag niet dat het een telefoon was. Dus Pa en Ma naar het werk en ik kon mijn kantoor op zetten. Duurde niet lang en de rekening kwam binnen. Hel brak los en tot over maat van de ramp was ik ook nog door de bank gezakt. Ja lach maar!!!! Diep verdriet kan ik wel zeggen. Ik had nog nooit zulke kwade mensen gezien. Bank naar de kloten ( zijn dronken woorden) en op de kop toe een telefoon rekening. Hoe hoog kan ik me niet meer herinneren. Wat te doen? Nou had ik af en toe wel een beetje werk in een bloemen winkel. Holland Princess aan de koemarkt in Purmerend. Ben dus even gaan praten met de eigenaar. Die had wel een kamer. Weet het nog goed. Saturday nightfever was net uit. Maar ik moest toch wel een fulltime baan zien te vinden. Wordt vervolgd

Hier is Pro-staat speaking

Uw zou wel zeggen wat krijgen we nu weer. Wat voor een verhaal krijg ik nu te lezen.maar eerst even een vraagje voor mijn blog lezer of lezeres. Heb je wel eens een MRI gehad? Dit is een machine die foto’s maakt van de binnen kant van je lichaam. De machine is enorm en ziet er uit als een reuze donut 🍩. Je gaat dus op de rug liggen op een soort bank. Dan ga je dus met dat bed door het oog van de donut. Op die manier maken ze foto’s / scans van alles waar ze wat meer van willen weten. Ik heb een hele vervelende rug. Dus om een halve uur op mijn rug moeten liggen zonder ook maar even te bewegen. Is wel even een dingetje.Het is heel belangrijk dat je stil legt. Net als andere foto’s . Bewegen betekent over doen. Nou dat wil niemand en zeker niet de donut medewerkers. Dus na veel piepschuim hier en daar voelde ik me als een gevulde kalkoen op de bank klaar om te garen. Hup de donut in. Maar eerst krijg je nog een prikje wordt je een beetje moe van. Toch wel fijn. Moe betekent oogjes dicht en snaveltje toe. Dan krijg je oor doppen in en een enorme kop telefoon op. De donut dames Willen er zeker van zijn dat je niets hoort. Op dat punt is er nog wat werk aan de winkel. Helemaal verpakt en bezakt wordt je langzaam de donut in geschoven dit gaat allemaal elektrisch dus geen zorgen, de dames hoeven alleen maar op een knopje te drukken. Ik lig dus helemaal klaar voor de moment suprème. Lichten uit donut aan. Ik hoor een dames stem “deze scan duurt 3 minuten”. En dan begint het, een lawaai nou dat wil je niet weten. Pruttel pruttel kraak kraak toet toet en allerlei geluiden. Ik moet hier een halve uur liggen met dit , voor mijn gevoel een enorm lawaai en een bijna onmogelijke taak. Hier moet ik iets op verzinnen dit is niet leuk. De geluiden kwamen toch een beetje bekent voor. En in ene kwam het in mijn hoofd. Hallo Bandung…..,,, En moest aan de dames denken die het ene stekkertje na het andere stekkertje verwisselde, keerde, van het ene kant van de andere kant en al die geluiden die er bij te horen waren. En op die manier kwam ik op het idee, ik ga maar kijken hoever ik over de wereld kan reizen per telefoon aansluitingen en door verbindingen. Dus van Amsterdam naar Londen was de first call. Dat moet te halen zijn in 3 minuten. En ja even rust. Deze scan is 1 minuut wordt er in mijn oor gefluisterd. Parijs moet ik kunnen halen in een minuut. MON Cherie hoor ik in mijn gedachten. Oh mooi daar zal ik even van genieten. Het was van korte duur. Madam ging al heel gauw luisterende mededeling “deze scan duurt 5 minuten “extra stil liggen monsieur. Deze is even gevoelig. Nou lekker dan heb net mijn mon cherie achter de kiezen. Okay daar gaan we dan. Mr Donut begint heel langzaam met een motor geluidje maar DAN mensen kinderen , het leek wel of er niemand met een machine geweer stond te schieten. Oh S……. ging er door mijn hoofd. Iran, Irak , Serie als ik hier maar door heen kom. Begrijp nu dat madam mij waarschuwde gevoelig ja inderdaad die arme oortjes van me die lopen helemaal rood aan. Gelukkig dat gedeelte hebben we overleefd. De volgende scan was 3 minuten. Dit leek wel een buiten boord motor van een bootje. In gedachten nam ik de telefoon mee Naar een onbewoond eiland. Picknick mand mee. Langzaam belande we bij het eiland. Ik hoor een stem. ” is alles goed met u meneer?” Ik bleek zo stil te liggen dat ze misschien heel even dachten dat ik het loodje had gelegen. Duurt niet lang meer hoor , hoorde ik de donut mejuffrouw zeggen. Oh Fin ,alles in pakken we moeten van dit eiland af. En daar gingen weer allerlei geluiden deze ging voor 4 minuten. Dat moet net genoeg zijn om Singapore binnen te varen. Puffff gehaald. De laatste scan moet met een kleur stof meneer. Dat moeten we even in uw arm spuiten. Oh Fin kom ik dan zo meteen terug uit deze reuze donut als een smurf? Vroeg ik de donut madam. Van smurfen had ze nog nooit gehoord. Nou dacht ik ,wat is dat zou voor een gesmurf. Dacht toch wel dat smurfen wereld beroemd waren. Enfin zo gezegd zo gekleurd. Eindelijk! Met groot gejuich van binnen riep ik “HALLO BANDUNG “ik ben zo blij dat ik er ben. En nu maar af wachten wat een gesmurf toch dat ouder worden.