Het is alweer een poosje geleden dat ik met je in contact was. Opa en Oma zijn langzaam aan het ontwaken van een winterslaap. Je zal je wel afvragen moet ik even langs komen om je temperatuur op te nemen. Is het niet tegen de 30 graden bij jullie? Het is heel gek maar ik ben langzaam iets aan het ontdekken. Als je ouder wordt gaan er toch dingen veranderen in je lichaam. Wij kunnen niet zo goed meer tegen geschokt te worden. Ik ben benieuwd hoe andere mensen het ervaren die in het zelfde bootje zitten als wij. Ik bedoel ouder worden en dan leren om gaan, met de dingen om je heen, die zo moeilijk zijn om te geloven. We hebben gisteren gehoord dat geloven een werk woord is. En dat geloof ik ook. HAHA. Komt dat even goed uit. Maar wat we de laatste week hebben mee gemaakt komt toch wel een beetje ongeloof om het hoekje kijken. Wij hadden erg veel moeite om het volgende verhaal te laten inzinken. Je zal je af vragen waar heb je het over? Waar gaat dit naar toe? Nou we zijn in het dorp 2019. Een dag na Valentine, ik nam de telefoon op. Een dorpeling aan de lijn, ik moet je wat vertelen, ” OH JA” zei ik. Wij hadden gisteren een staf member bij ons hier in huis. Deze person vond het noodzakelijk om ons bijna te verbieden met jullie om te gaan. Het schijnt voor ons veel beter te zijn om niet met Opa en Oma om te gaan. Deze person gaf het advies om Opa en Oma niet langer binnen te laten. Nou wil het geval ook nog, dat dit niet de eerste keer was dat dit tegen deze dorpeling werd gezegd door de zelfde person. Dit schijnt de derde keer geweest te zijn. Het leek er dus een beetje op van” je luistert niet” naar mij, waarschijnlijk nog met een toon ook. Wij zouden herrie schoppers zijn. En altijd over alles maar klagen. Wij hadden soort gelijk gehoord vorig jaar. Ik ben toen, naar de toen manager gestapt , met het verzoek hier iets aan te doen. Wij hadden dus geloof dat dit varkentje was gewassen. Dit kwam dus wel even goed hard aan. We hebben gelijk een gesprek aangevraagd met Jackie zonder O, de manageres. Zij zal hier verder onderzoek naar doen. We waren toch nog wel erg onderste boven van dit gebeuren. Zelfs Jackie zonder O kon dit niet geloven. We hebben haar helaas moeten mededelen dat dit telefoon gesprek is opgenomen. Dus van ongeloof is hier geen spraken. Zaterdag een hele vrije rustige dag genomen. Maar bloggen was gewoon even te veel, daar was ik niet aan toe. De zondag breekt aan. In de Middag krijgen we visite van een stel dat nog niet zolang hier in het dorp woont. Wat leuk dachten wij, komen even binnen vallen om gedag te zeggen. Helaas was dit niet het geval. Ook zij vonden het hun taak om ons iets mede te delen. Zij hadden ook bezoek gehad van iemand uit management. Die person vond het zijn plicht om het ene en ander uit de doeken te doen over onze bad kamer, die na 3 jaar onveilig bleek te zijn. Wij hebben dit toen medegedeeld aan de toen management. En volgens deze person was dit onjuist. En wij genieten dus nu al 3 jaar van een gratis nieuwe bad kamer. Volgens verschillende dorpelingen, die ervaring hebben met wat juist en onjuist is. Deze belangrijke personen schijnen te beslissen over ons noodlot. De vraag is dus wanneer mogen wij bevrijdt worden van de door hun vast gestelde beschuldigingen? Het begint ons langzamerhand duidelijk te worden dat er dus veel meer dorpelingen ingelicht worden over zaken die jaren geleden zijn gebeurt. Ouwe koeien uit de sloot halen is dus hier erg in de mode. En wij moeten nu dus ontdekken dat dit waarschijnlijk een dagelijkse bezigheid is. Wij willen nu toch wel weten wat dit voor nut heeft. Je kan het eens zijn of niet eens zijn met de besluiten die toen genomen zijn door management. Maar om daar nieuwe dorpelingen mee lastig te vallen lijkt ons totaal nutteloos. Deze gang van zaken kan toch niet juist zijn. Ja ik weet het!!!! Er zijn vele ergere dingen in de wereld. Mensen zijn ziek, mensen hebben honger, Mensen moeten leven onder de armoede grens. En daar heb je dan ook helemaal gelijk in. Dus als je me zegt waar heb je het over. Get a grip of je zelf. Dan zeg ik, je heb helemaal gelijk. Maar het is meer de schrik. Je moet dat toch wel even verwerken. En dan maakt het niet uit dat het hier over de 30 graden is. Zo iets komt nog steeds koud op je dak vallen. Dus hoe ga je daar dan mee om? Veel slapen, heel veel slapen, We hebben met spoed een Yoko Ono en John Lennon bed weekend ingelast en dan maakt het niet uit wat voor dagen het zijn. Eten, Veel ice creams met bergen slagroom. Komkommers, paprika enz had veel gezonder geweest. Maar als je in een toestand van schok verkeerd, dan kan gezond eten niets goed maken. Je bent van slag, en de dingen die normaal zijn voor je, denk je niet eens aan. Veel films kijken ook een goede tip. Gelukkig hadden we de serie called ” The Americans” dit gaat over Russen die in Amerika wonen en dus spionnen zijn voor Rusland. Spannend, en in onze toestand erg toepasselijk. Want wie kunnen wij nog vertrouwen in het dorp. Dus zo proberen wij over onze schok heen te komen. Ouder Worden is niet for the faint hearted. Om ouder te worden moet je lef en veel haar op je tanden hebben. We zijn er weer, maar de icecream is op.

VALENTINES DAY VALENTINES DAY VALENTINES DAY

Dit is de drukste dag van het jaar. Weken zijn Opa en Oma al in training. Het is een beetje een top sport om deze dagen door te komen. Dagen lang op de benen staan. Een week van te voren beginnen we met het in elkaar zetten van de vox boxen. Dat zijn speciale boxen om bloemen in te vervoeren. Hard Carton aan de buiten kant en wat wij noemen een bladder aan de binnen kant. Zwaar platic wat een beetje water kan hebben. Deze dozen waren bij ons altijd donker groen. Er werd wel eens gevraagd voor een andere kleur. Ik zei dan altijd” de verpakking hoeft niet een indruk achter te laten”. “De bloemen moeten de wow factor zijn”. Er waren zo`n beetje 200 boxen te vouwen en te nieten. We begonnen dagen van tevoren met het oogsten van het verschillende groen. Rozen waren ook in de studio dagen van te voren. zodat ze even een stukje konden openen voor dat ze de vermoeiende reis gingen maken. Je neemt een pas geboren baby ook niet in het viegtuig om de halve wereld af te reizen. Zei ik altijd maar. IK maakte alles schoon geen bladeren of doornen in het water. Dan konden de rozen weer netjes in de koeling in nu gewikkeled in kranten. De koeling bij ons was 10 graden. Bij de meeste tuinders zijn de koelings 3 tot 4 graden. Dat is veels te koud de rozen komen uit de koeling en gaan gelijk in de stress. Oma naam altijd de dag voor valentines dag ook vrij. Zij verzorgde dan de boodschappen voor de grote drukke dag. Ook de bestellingen per telefoon nam ze voor haar rekening. Kaarten schrijven tot dat je topjes van je vingers er blauw van zien. Onder tussen was ik begonnen met het maken van Roos boeketten. We hadden een groot huis met 4 slaap kamers. Elke Kamer had zijn eigen wijken voor bezorging. Ik begon altijd aan de koude kant van het huis. En zo vulde ik het hele huis met meer dan duizend rozen in 24 uur. Voor deze dag alleen maar rozen. Als klanten andere bloemen wilde moesten ze naar iemand anders. Het was gewoon te druk. We hadden 3 web winkels die allemaal met hun bestelingen kwamen. De printer maakte over time. Op deze manier maakte ik al de bestellingen kant en klaar. Een tweede handeling was niet nodig. Alleen de rozen en groen vochtig houden met de planten spuit met water. Nevelen was erg belangrijk. Alle bestellingen die ver weg moesten waren altijd klaar voor de eerste ronden. We hadden de flowergirls club opgericht. Allemaal vrijwilligers. Namen allemaal vrij van hun werk om ons te helpen. Voor elke bestelling ging $10 in de pot. Het zelfde voor moederdag. En dan met die pot gingen we samen uit, naar een concert, een lunch, dinner enz. We hadden 5 autos tot onze beschikking. Judy en Marieke hadden altijd de Noord route, Oma en Patricia gingen altijd de binnen stad in. Jocelyn en Jocelyn altijd naar het Zuiden. Sharron en Chris naar het westen. Het oosten was voor fleur en Christine. De een was de driver en de ander de runner. Op die manier hoef je niet te parkeren. De runner bezorgde, de driver noteerde het adress, time en naam of de persoon die de rozen in ontvangst had genomen. De flower girls waren super snel. Als er dus gebeld werd met de vraag “waar zijn onze rozen”, kon ik kijken waneer, wat voor tijd en wie de rozen in ontvangst had genomen. Elke auto had dus ook een ochtend, morning tea en middag boekje. We starten om 8.00 met laden. Eerste bezorgingen bij 9.00. Dan kwamen de dames terug naar base. Er is dan koffie, thee koude drankjes, gevulde broodjes, koek, choclaatjes warme snacks van alles. Allemaal verzorgd door Klazine en Esther. Onder tussen dat de dames genieten van een verfrissing, had ik al weer de volgende ronde bestellingen klaar. Dus snel onder weg met de tweede ronde ook wel de morning tea ronde genoemd. Alle flower girls weer terug om te lunchen. De catering dames waren alweer klaar met van alles voor een ieder wat wils. Dan eindelijk voor de laatste keer de weg op. Tot dat de rozen op waren. Een hele vermoeiende dag. Oma ging altijd op de terug weg van de laatste ronde langs de Chinees. Heerlijk eten, een koel drankje, lekker veel icecream als toetje en een STOEL. Onder tussen werk bespreking, wat kunnen we beter doen volgend jaar? Maar we waren nu toch wel heel erg georganiseerd. En op die manier konden we terug kijken op een geslaagde dag. Dit verhaal is dus voor jullie. Flower girls Bedankt, Bedankt ,Bedankt voor al die jaren van trouwe service. Jullie waren en zijn nog steeds DE SUPER FLOWER GIRLS

IK was nog geen 14 jaar. Mijn vader maakte duidelijk dat het huis te klein werd voor ons beide. Ik moest maar ander onderdak zoeken. Zo gevraagd zo gedaan. Ik had iets gevonden. Niet ver van huis. Dat was goed nieuws want ik zat nog steeds op school. IK vertelde mum dat ik andere woonruimte had gevonden en in de kost ging bij Tante Truus. Dat was niet haar echte naam, ik noemde haar zo, omdat ze altijd erg druk was in de huis houding. Tut, tut, tut, dit moest schoon en dat moest gedaan, hoe doe ik het allemaal. Nou zo kwam ik dus in de picture. Kost en inwoning in ruil voor wat er ook maar gebeuren moest. Mijn moeder was razend en door het dollen heen. Ik kreeg dus de indruk dat dit verzoek alleen dus van Pa lief kwam. De volgende periode was geen plezierige tijd om naar terug te kijken. Je zal begrijpen dat er flink geruzied werd. Mijn Oma, vaders moeder wilde het liefst alles in de doofpot stoppen. Maar mijn moeder nam daar geen genoegen mee. In die tijd was scheiden een familie aangelegenheid. Goede families deden dit niet, van scheiden komt lijden. Dat hoort niet bij een familie van stand. Mijn Moeder en Oma hadden dus staande ruzie vooral aan de telefoon. Gebeurde wat er gebeurde. Mum vroeg de scheiding aan. Met de woorden “hoe haal je het in je hoofd om je eigen zoon de deur te wijzen op zo`n jonge leeftijd”. In die tijd ging dat toch allemaal heel anders. Eerst moest mum op een advocaat uit, weet het nog goed, Mr Abma was zijn naam. Dan naar de rechter om de scheiding aan te vragen. Eerste stap scheiding tussen tafel en bed. Er werd besloten dat moeder met 3 kinderen in het huur huis konden blijven. Op die manier konden de kinderen op hun eigen school blijven. Pa kreeg de brief. Heb de inhoud nooit gezien maar hij moest dus het huis verlaten. Dit moest gebeuren binnen 8 weken of zo iets. Er was een datum en uur vast gesteld, bij de rechter. Nu begon de echte ellende. Ruzie na ruzie. Spanning, stress. Borden, kopjes en alles wat moeder tegen kwam vloog door de keuken tijdens de ruzies met mijn vader. Wij als kinderen zochten dekking. Mijn Moeder was nog steeds ontzettend kwaad. In die tijd moest je voor de rechter een reden hebben om te scheiden. Ja , dat kunnen we ons nu niet meer in denken. De reden die onze moeder gaf voor de rechter was” Ik heb 3 kinderen en mijn man heeft er maar 1″. “Is dit waar” vroeg de rechter. En mijn vader beamde het. Maar het hele gedoe duurde nog weken. Mijn vader blijf zeggen,” als het jullie niet bevalt gaan jullie maar”. En dat terwijl de rechter had besloten dat de man der huizen andere woon ruimte moest zoeken. Mijn vader was ook zo brutaal om het huishoud geld te stoppen. Bank rekening leeg en geblokkeerd. Vroeger had je dus geen visa. We moesten dus boodschappen doen op de pof. We hadden een hele lieve melkboer met een RCV wagen een flinke supermarkt op wielen. Hij kwam 3 keer per week en opschrijven maar. Alles werd verstopt in het huis. Er was niets te eten voor meneer. Toen mum er achter kwam dat de bank was geblokeerd werden ook alle kostbaarheden in bewaring gebracht onder de vrienden die we nog konden vertrouwen. Tante Truus was een betrouwbaar address. Ten eerste was dat niet haar echte naam en ten tweede had Tante Truus nog nooit mijn vader ontmoet. Zo ook ging de kleuren televisie in de kruiwagen. Toen was een kleuren televisie niet zo gewoon. Kan me nog wel herinderen dat de buurt kinderen nog bij ons, TV kwamen kijken want wij hadden een witte kleuren televisie. Op een dag zei Ma” ik houd je vader aan de praat jij gaat naar de toilet”. tegen over de toilet was de kapstok. De bedoeling was om daar door de zakken van mijn vaders jas te gaan. En misschien kon ik wat geld bemachtingen op deze manier. Ik kan me niet meer herinderen of me dat is gelukt. Maar erg spannend was het wel. Zolang ik ze kon horen bekvechten was ik veilig, nou dat is ook niet echt helemaal waar er was maar 1 deur tussen de keuken en de gang. Een fijne sfeer was er niet, en het duurde erg lang. We telde de dagen af. Onze moeder had thuis werk. Ze naaide Volendammer kleding precies zoals in de foto. Dat ging per 1000 kostuums tegelijk. Allemaal in het klein. De poppetjes waren maar 13 cm. Dus je kan je indenken prigel werk. Maar ik en mijn zus werkte hard mee na school tijd. Moeder had 3 naai machines hoe dat is gekomen weet ik ook niet. Maar omdat alles achter elkaar werd genaaid. Moest het allemaal los geknipt worden voor de volgende ronde. De mustjes werden geregen met de hand. Voor een onverklaarbare reden was ik daar heel handig en snel in. Ik kan de volgorde van handelingen nog wel dromen. Eerst het rokje, bloesje, daar kwam een klein postzegeltje op aan de voor kant dan werd het bloesje aan de rok genaaid en zo werd het eengeheel. Dan had je nog een shortje. Hoe snel we waren weet ik niet meer maar aangenomen werk was het wel. We werkte hard door en soms met grote tegen zin. Maar dit was het enige inkomen. We hadden dus geen keuze. Op deze manier konden we de melkboer te vriend houden. Als we maar steeds iets konden afbetalen. En op deze manier was het goed te doen. De melkboer wist dat de wil er wel was, maar op dit moment was het even moeilijk . School werk, nou ja. Op school wisten ze al hoe de lepel in de pap stond. Dus ik denk dat er heel wat handen voor de ogen geplaats werden. De datum kwam al dichter bij. Maar Pa was niet van plan om te vertrekken. Je kan misschien de spanningen en stress indenken. Over slechte tijden gesproken. Pa had nog 1 dag. En nee hoor kwam gewoon thuis. Mijn moeder had al een voor gevoel en had de politie al geinformeerd. Ik weet het nog goed hij moest het huis uit zijn om 18.00. Hij verliet het huis om 17.30. De volgende dag waren er gelijk nieuwe sloten op de deuren. Hoe we de nacht zijn door gekomen heb geen herindering meer van. Maar eindelijk was er de rust. En de volgende dag kon mijn moeder een uitkering ontvangen. Een normaal leventje terug gekeerd. Op mijn school waren de leraren erg verrast want ik ging met sprongen voor uit. Niet zo heel gek natuurlijk er was rust.

Er is veel vrije tijd hier in het dorp. En er is voor een ieder wat wils. Er wordt natuurlijk ontzettend veel gekaart. Klaverjassen is op de eerste plaats en dat zal zeker geen verrassing zijn. Hele dagen zitten we in het Oud Hollands hub te klaverjassen. Voor je natje en je droogje wordt gezorgd. Je hoeft alleen maar je hoofd bij het kaarten te houden. Dan is er nog Cannasta ook een leuk kaart spel. Tewijl je kaart kan je toch nog even een praatje maken. Zolang je maar weet wie er aan de beurt is. Dan zijn er de leg puzzles ook nog steeds in de top 10. Yatzee en rummicub ook wel bekent bij iedereen. Opa en Oma wachten geduldig af wanneer we kunnen Kezen, dat speel is nog niet over gevlogen. Bowlen is hier ook bekent. Dat kan binnen maar ook buiten gespeeld worden. Er zijn zelfs een paar kunst schilders in het dorp. Vraag me af of ze ook meedoen met de Rembrandt schilderij aktie. Dan is er nog een hele grote groep dames die handwerken. Breien, haken, borduren, quilten ect. Maar de bezigheid op nummer 1 is toch wel HET SLAPEN. Daar wordt hier toch wel de meeste tijd mee versleten. Zo hebben we de dag vlinders en de nacht vlinders. En dat is mooi dat schept rust. Een dag vlinder is lekker bezig tijdens de dag. De nacht vlinder daar in tegen maakt van alles nacht werk. Zelf begrijp ik dat niet zo. Maar het heeft een voordeel om een nacht vlinder te zijn. Je zal nooit lastig worden gevallen, door een nacht merrie. Zelf waag ik het er op. Tijdens de dag zie ik zoveel meer. Lekker het zonnetje erbij. Voor de dag vlinders is er een keuze na het middag eten. Een middag dutje of een nanny nap. De keuze is minium tenzij je voor een beetje knikkebollen kiest. Even weg dromen kan ook, maar de meeste dorpelingen gebruiken deze term als ze even in gedachten buiten het dorp willen zijn. Dagdroompje Amsterdam of Den Bosch is ook soms in de aanbieding. Dan zijn er dorpelingen die te veel Bassie en Adrian hebben gekeken met hun klein kinderen. Zij laten de zuster weten dat ze het allemaal even van binnen willen bekijken, achter hun oogleden bedoelen ze dus. Zo zie je maar, genoeg keuze. Zodra het even een beetje donker wordt meldt de eerste dorpeling zich al aan. Die wil met de kippen op stok. De duiven melker, meneer Verbeek staat ook al klaar om zijn nest in te gaan. Mevrouw Verbiest, zij heeft altijd een groente en fruit winkel gehad zij kiest er voor om te gaan pitten. Boertje van buiten vindt het de hoogste tijd om te gaan knorren. Meneer van Dam is zijn hele leven banket bakker geweest. Om 20.00 is het tijd voor hem om te gaan soezen. Hij moet morgen weer vroeg op. Hij blijft vergeten dat de winkel is verkocht. Nu mag ie soms genieten van een lekkere Bosche bol bij de koffie en hoeft er niets voor te doen. Om 21.00 staat meneer van Ijveren op uit zijn stoel, hij en zijn vrouw hebben altijd vogels gefokt. Zelf vind ik dat woord niet zo geweldig, in het English is het breeder. Dat staat toch wel heel wat netter in mijn blog. “Ik ga naar mijn kooi, het is tijd” zegt hij elke avond. Mevrouw van Hasteren staat ook gelijk op. Zij is een breitster eerste klas. Ze breit de hele dag door. baby kleertjes, sokken enz allemaal voor het goede doel. Ze vindt het mooi geweest om 21.00 en gaat onder de wol. Meneer Arie is een echte tukker. Hij is een slechte slaper zegt ie zelf. Hij vertelt iedereen dat ie om 21.30 een tukkie doet. Voor de rest van de nacht speelt ie nachtvlinder. Hij lost kruiswoordpuzzels op, tot dat ie de haan hoort kraaien. Mevrouw Hoogstapel heeft altijd voor een reis buro gewerkt. Zij vindt het fijn om naar dromenland te gaan. Ze is van mening dat ze op die manier toch nog een beetje op de hoogte blijft. Ze reist heel wat af tussen 22.00 en 06.00. Dan is het tijd om voor het ontbijt te zorgen. Arme Ans vergeet dat ze nu personeel heeft om dat allemaal te verzorgen. Mien is nog steeds groot fan van de fabeltjes krant en gaat een uiltje knappen. Elke nacht heeft ze de goede hoop dat dat uiltje in een grobbel kuiken verandert. Klaas en Joke hebben hun hele leven een zeil boot gehad. Op die manier hebben ze heel veel gezien. Zij gaan elke avond lekker samen onder het zeil. Meneer ploeg ligt al te snurken voor de televisie. Die moet dus wel naar zijn aanleun woning gebracht worden. Een geluk bij een ongeluk hij zit in een stoel met wieltjes. Zo eindelijk ligt hier iedereen op 1 oor. En in Nederland is iedereen weer uit de veren. Nu nog even de vogelen kooi afdekken. Het grobbel kuiken vindt al dat gedoe maar niets. En zegt in een duidelijke luiden stem “LAAT ME SLAPEN”

• 

Vandaag denken Opa en Oma terug aan mooie herinderingen. Het is vandaag een jaar geleden dat we bezoek kregen van Nederland. Oma is druk bezig met het huis aan kant tekrijgen. Ze verblijven in de Rembrandt slaapkamer. Want die hangt voor even aan de muur voordat hij naar de schilderij dokter gaat. Het zal een ervaring zijn om in een kamer teslapen met een Rembrandt aan de muur. Voor het meeste van de tijd , zullen ze hun ogen dicht hebben. Het is wel grappig niet iedereen kan dat zeggen. We hebben geslapen met een Rembrandt. Terwijl Oma de puntjes op de i aan het zetten is. Is Opa druk bezig met zoete broodjes tebakken in de keuken. Want na zo`n ontzettende lange reis zijn die wel lekker, zo vers uit de oven. We wachten geduldig op het kleine vliegveld als we het vergelijken met schiphol. En daar zijn ze dan eindelijk. Opa Anton en Oma Sylvia wat een reis hebben jullie achter de rug. Beide zijn Dokters. Anton is een dokter voor gevangenen en personeel. Sylvia is een Dokter bij de politie. En zo houden ze elkaar aan het werk. Zonder politie geen gevangen en zonder gevangen geen politie? Nou dat is misschien niet helemaal juist. We hebben heel wat bij tepraten. Opa kent Anton en Sylvia al langer dan vandaag. We gaan terug naar de tijd dat hun kinderen nog klein waren. Ze blijven hier lekker lang. Het meeste was al geregeld van uit Nederland. Lekker met een motor home een aantal eilanden ontdekken aan dit stukje van de wereld. Voor hun beide draait de wereld even om. Geen winter maar zomer. Geen nacht maar dag. In de toekomst op reis zijn. Hier is het avond en in Nederland wordt iedereen net wakker. Wij zijn moe en hebben die zelfde dag al gehad. Opa en Oma hebben ook met een motor home de eilanden afgereist maar dat is wel jaren geleden. Over de jaren is er zoveel verandert en bijgekomen. Reizen op deze manier is wel heel fijn. Je hoeft je geen drukte temaken. Je heb alles gewoon lekker bij je. Je overnachtingen, vervoer alles in ene. Voor de Dokters was het wel een ervaring om het dorp in terijden. Heb je zolang in het vliegtuig gezeten. Dan rijdt je hier het dorp binnen. Het is alsof je een klein dorpje in Nederland binnen rijdt. WIFI was ook even een dingetje. Hier is internet duur. Dus zelf hebben wij dat niet door het hele huis zoals bij jullie in Nederland. We hebben het op ons mobieltje. Dus besloten we na het avondmaal een bezoekje te brengen aan de Oud Hollandse Hub. Daar is wel WIFI en kan je gewoon even inloggen. De voorkant van het gebouw is vrij modern. Het kleine loketje is veranderd. Nu is het allemaal glas met een paar mooie stoelen om even op tezitten mocht je daar zin in hebben. De glazen deuren gaan automatisch open. Dan wachten we op de volgende deuren die open gaan. Ik kan beide gezichten zien van Anton en Sylvia. Zij hebben beide een Doctor WHO moment. Want zodra je verder de Oud Hollandse hub binnen loopt. Ben je dus, en je voelt het ook, terug in de jaren 80. En dat is even wennen, want dat verwacht je niet met zon moderne ingang. De bewoners vinden het fijn. Zij voelen zich zelf thuis. Voor hun staat de tijd stil. Als het temodern zou zijn zullen de bewoners in de aanleunwonningen zich niet meer thuis voelen. We kijken even rond en ontmoeten een paar Oud Hollandse dorpelingen. Daarna gaan we lekker even buiten zitten het is lekker weer. Met de WIFI kan een ieder even thuis laten weten dat alles okay is. Al pratende lopen we door het dorp de avond tegemoet. Vanavond zullen Anton en Sylvia niet Abraham zien maar Rembrandt.