Vandaag komt Oma thuis met een snoepje. Het snoepje in de foto rechts. Ik ben verbaast. Dat snoepje heb ik al meer dan 60 jaar niet gezien. En was er zeker niet van op de hoogte dat deze snoepjes te krijgen waren op ons eiland. Het neemt me terug naar de tijd dat mijn opa en oma nog op de boerderij woonden. Onder de rook van Purmerend. Kolkpad heten het. Volgens mijn herinnering werd de boerderij onteigend in 1968 of daar dichtbij. Er moest een viaduct gebouwd worden. Mijn broertje zal dus voortaan niet meer op de boerderij geboren zijn maar onder de viaduct. Dat maakt het geboorte verhaal wel wat interessanter. Hoe de geschiedenis toch kan veranderen door middel van een grote brand en een paar bulldozers. Ik weet het nog goed , het kwam zelfs in de krant. Al de panden aan het kolkpad werden in een gecontroleerde brand gezet. Er scheen haast te zijn om de snelweg en de viaduct te bouwen. Volgens zeggen was er toen der tijd over 2 ton voor betaalt bij de overheid. Het huis van mijn opa en oma stond niet langer aan het kolkpad maar aan de Pieter Kramer straat. Een prachtig hoek huis met alles er op en er aan. Alles werd nieuw aangeschaft volgens mijn geheugen. Mooie meubels enz enz. Al het oude ging op de brand stapel. Als kleine kleuter mocht ik ook op mijn manier een beetje helpen met het leeg maken van de boerderij . Ik vond een spaarpot. Er zat nog wat in ook. Maar de spaarpot was van ijzer een soort blik zal ik het maar noemen. Mijn Oma had een idee, haal maar een blik opener, zei ze. Zo gezegd ze gedaan. Wel mooi een vinger open gehaald natuurlijk. Maar ik had 1 gulden van Wilhelmina , zo blij als een klein kind natuurlijk . Die spaarpot is nog van je vader geweest , zei Oma. Nou dacht ik daar hebben we het niet over. Deze gulden past mooi in mijn munten collectie . Op deze leeftijd spaarde ik echt van alles. Postzegels, sigarenbandjes ik had de mooiste en de grootste. Deksels van lucifers doosjes waren ook een verzamel object voor mij persoontje. Het was een groote witte boerderij dus ik kon mijn hart op halen. Verzamelen maar. We moeten ook nog even onder de bedstee kijken zei Oma. Dus al die kapok matrassen enz er af. Allemaal planken. Oma haalde al de planken er van af. Er kwam een Nederlandse vlag te Voorschijn. In de vlag was een schilderij gewikkeld. Een gedicht, in gelijst ,van Nico Beets . Blijf een blijf een mijn vaderland . Blijf een en ongeschonden enz enz. Oma vertelde dat tijdens de oorlog ze dit niet in haar bezit mocht hebben. Het was dus al die jaren vergeten en nog steeds verstopt gebleven. En zo werd de hele boerderij langzaam ontruimt. Het meeste ging op de brandstapel wat voor een klein jongetje erg indrukwekkend en spannend was. Oma kijkt maar naar de vlammen en soms lijkt ze wel door het vuur heen te kijken. Wat zal er door haar hoofd zijn gedaan? Al die jaren op de boerderij. Met voor en tegen spoed! Makkelijk tijden en vast en zeker ook moeilijke tijden. Hoef ik niet eens de spanning te noemen van de oorlog. Alles op de brandstapel, al die herinneringen. Langzaam beetje bij beetje vervliegen ze. Herinneringen gaan op in de rook. Soms met een knetterend geluid, soms met een bam. Maar soms ook gewoon in stilte. Ik bedenk me nu dat het misschien een moeilijke periode voor hun was. Opa en Oma bijna hun hele getrouwde leven op de boerderij. En nu een einde aan dat leven met de koeien, geit , schapen ,paarden, kippen , kalkoenen en niet tevergeten de waak ganzen, ze lieten je wel het erf op. Maar er af kwam je niet zonder Opa . Nu ik er aan denk waar was Opa? Misschien was het allemaal te veel voor hem?!?! Ik haal zijn aanwezigheid niet terug . Ik Kan het niemand meer vragen. Het heeft wel een poosje geduurd voor de groote overgang er kwam. Vaak logeerde ik bij Opa en Oma in het weekend. Ik mocht dan altijd kiezen waar ik wilde slapen. In het oude of het nieuwe huis. Ik bedenk me nu dat ik mijn Opa en Oma misschien wel een beetje daar bij geholpen heb. Omas kleine Tum man. Zo noemde de moeder van mijn vader mij. Vernoemd naar een snoepje die ik zo lekker vond. Wat kan een dag in je leven toch een plotselinge omslag nemen door een klein zakje gevuld met snoepjes waar mijn lieve vrouw niet van wist dat het zoveel herinneringen zou brengen. Ouder worden samen ,zo zo bijzonder. Zo fijn dat we de tijd hebben en niet op de klok hoeven kijken. Nou Tum man Weltrusten .