Meer slechte tijden

IK was nog geen 14 jaar. Mijn vader maakte duidelijk dat het huis te klein werd voor ons beide. Ik moest maar ander onderdak zoeken. Zo gevraagd zo gedaan. Ik had iets gevonden. Niet ver van huis. Dat was goed nieuws want ik zat nog steeds op school. IK vertelde mum dat ik andere woonruimte had gevonden en in de kost ging bij Tante Truus. Dat was niet haar echte naam, ik noemde haar zo, omdat ze altijd erg druk was in de huis houding. Tut, tut, tut, dit moest schoon en dat moest gedaan, hoe doe ik het allemaal. Nou zo kwam ik dus in de picture. Kost en inwoning in ruil voor wat er ook maar gebeuren moest. Mijn moeder was razend en door het dollen heen. Ik kreeg dus de indruk dat dit verzoek alleen dus van Pa lief kwam. De volgende periode was geen plezierige tijd om naar terug te kijken. Je zal begrijpen dat er flink geruzied werd. Mijn Oma, vaders moeder wilde het liefst alles in de doofpot stoppen. Maar mijn moeder nam daar geen genoegen mee. In die tijd was scheiden een familie aangelegenheid. Goede families deden dit niet, van scheiden komt lijden. Dat hoort niet bij een familie van stand. Mijn Moeder en Oma hadden dus staande ruzie vooral aan de telefoon. Gebeurde wat er gebeurde. Mum vroeg de scheiding aan. Met de woorden “hoe haal je het in je hoofd om je eigen zoon de deur te wijzen op zo`n jonge leeftijd”. In die tijd ging dat toch allemaal heel anders. Eerst moest mum op een advocaat uit, weet het nog goed, Mr Abma was zijn naam. Dan naar de rechter om de scheiding aan te vragen. Eerste stap scheiding tussen tafel en bed. Er werd besloten dat moeder met 3 kinderen in het huur huis konden blijven. Op die manier konden de kinderen op hun eigen school blijven. Pa kreeg de brief. Heb de inhoud nooit gezien maar hij moest dus het huis verlaten. Dit moest gebeuren binnen 8 weken of zo iets. Er was een datum en uur vast gesteld, bij de rechter. Nu begon de echte ellende. Ruzie na ruzie. Spanning, stress. Borden, kopjes en alles wat moeder tegen kwam vloog door de keuken tijdens de ruzies met mijn vader. Wij als kinderen zochten dekking. Mijn Moeder was nog steeds ontzettend kwaad. In die tijd moest je voor de rechter een reden hebben om te scheiden. Ja , dat kunnen we ons nu niet meer in denken. De reden die onze moeder gaf voor de rechter was” Ik heb 3 kinderen en mijn man heeft er maar 1″. “Is dit waar” vroeg de rechter. En mijn vader beamde het. Maar het hele gedoe duurde nog weken. Mijn vader blijf zeggen,” als het jullie niet bevalt gaan jullie maar”. En dat terwijl de rechter had besloten dat de man der huizen andere woon ruimte moest zoeken. Mijn vader was ook zo brutaal om het huishoud geld te stoppen. Bank rekening leeg en geblokkeerd. Vroeger had je dus geen visa. We moesten dus boodschappen doen op de pof. We hadden een hele lieve melkboer met een RCV wagen een flinke supermarkt op wielen. Hij kwam 3 keer per week en opschrijven maar. Alles werd verstopt in het huis. Er was niets te eten voor meneer. Toen mum er achter kwam dat de bank was geblokeerd werden ook alle kostbaarheden in bewaring gebracht onder de vrienden die we nog konden vertrouwen. Tante Truus was een betrouwbaar address. Ten eerste was dat niet haar echte naam en ten tweede had Tante Truus nog nooit mijn vader ontmoet. Zo ook ging de kleuren televisie in de kruiwagen. Toen was een kleuren televisie niet zo gewoon. Kan me nog wel herinderen dat de buurt kinderen nog bij ons, TV kwamen kijken want wij hadden een witte kleuren televisie. Op een dag zei Ma” ik houd je vader aan de praat jij gaat naar de toilet”. tegen over de toilet was de kapstok. De bedoeling was om daar door de zakken van mijn vaders jas te gaan. En misschien kon ik wat geld bemachtingen op deze manier. Ik kan me niet meer herinderen of me dat is gelukt. Maar erg spannend was het wel. Zolang ik ze kon horen bekvechten was ik veilig, nou dat is ook niet echt helemaal waar er was maar 1 deur tussen de keuken en de gang. Een fijne sfeer was er niet, en het duurde erg lang. We telde de dagen af. Onze moeder had thuis werk. Ze naaide Volendammer kleding precies zoals in de foto. Dat ging per 1000 kostuums tegelijk. Allemaal in het klein. De poppetjes waren maar 13 cm. Dus je kan je indenken prigel werk. Maar ik en mijn zus werkte hard mee na school tijd. Moeder had 3 naai machines hoe dat is gekomen weet ik ook niet. Maar omdat alles achter elkaar werd genaaid. Moest het allemaal los geknipt worden voor de volgende ronde. De mustjes werden geregen met de hand. Voor een onverklaarbare reden was ik daar heel handig en snel in. Ik kan de volgorde van handelingen nog wel dromen. Eerst het rokje, bloesje, daar kwam een klein postzegeltje op aan de voor kant dan werd het bloesje aan de rok genaaid en zo werd het eengeheel. Dan had je nog een shortje. Hoe snel we waren weet ik niet meer maar aangenomen werk was het wel. We werkte hard door en soms met grote tegen zin. Maar dit was het enige inkomen. We hadden dus geen keuze. Op deze manier konden we de melkboer te vriend houden. Als we maar steeds iets konden afbetalen. En op deze manier was het goed te doen. De melkboer wist dat de wil er wel was, maar op dit moment was het even moeilijk . School werk, nou ja. Op school wisten ze al hoe de lepel in de pap stond. Dus ik denk dat er heel wat handen voor de ogen geplaats werden. De datum kwam al dichter bij. Maar Pa was niet van plan om te vertrekken. Je kan misschien de spanningen en stress indenken. Over slechte tijden gesproken. Pa had nog 1 dag. En nee hoor kwam gewoon thuis. Mijn moeder had al een voor gevoel en had de politie al geinformeerd. Ik weet het nog goed hij moest het huis uit zijn om 18.00. Hij verliet het huis om 17.30. De volgende dag waren er gelijk nieuwe sloten op de deuren. Hoe we de nacht zijn door gekomen heb geen herindering meer van. Maar eindelijk was er de rust. En de volgende dag kon mijn moeder een uitkering ontvangen. Een normaal leventje terug gekeerd. Op mijn school waren de leraren erg verrast want ik ging met sprongen voor uit. Niet zo heel gek natuurlijk er was rust.